Η υπόθεση, η οποία θεωρείται ασυνήθιστη, προκάλεσε ευρύτερο ενδιαφέρον μετά την ανάλυσή της από ειδικούς και την προβολή της σε ισπανικά τηλεοπτικά προγράμματα. Η Δικαιοσύνη επικύρωσε την απόφαση της εταιρείας, χαρακτηρίζοντας τη συμπεριφορά της εργαζόμενης ως σοβαρό παράπτωμα, ικανό να δικαιολογήσει την απόλυσή της.

Σύμφωνα με τις δικαστικές αποφάσεις που δημοσιοποιήθηκαν, η εταιρεία είχε επαναλάβει πολλές φορές ότι η πρόσβαση στις εγκαταστάσεις επιτρεπόταν μόνο από τις 7:30 π.μ., την επίσημη ώρα προσέλευσης. Παρά τις προφορικές και γραπτές συστάσεις, η εργαζόμενη συνέχιζε να φτάνει σημαντικά νωρίτερα. Ο δικαστής υπογράμμισε ότι η επίμονη αυτή στάση συνιστούσε ανυπακοή, έλλειψη πίστης προς τον εργοδότη και κατάχρηση εμπιστοσύνης, επηρεάζοντας άμεσα τη σχέση της με την εταιρεία.

Το στοιχείο που έκανε την υπόθεση να ξεχωρίσει ήταν ότι δεν αφορούσε καθυστερήσεις αλλά… υπερβολική συνέπεια. Ωστόσο, με την άφιξή της τόσο νωρίς, η εργαζόμενη βρισκόταν μόνη της στις εγκαταστάσεις και δεν ήταν σε θέση να εκτελέσει τα καθήκοντά της, καθώς το υπόλοιπο προσωπικό δεν είχε ακόμη προσέλθει. Η εταιρεία υποστήριξε ότι αυτή η πρακτική δημιουργούσε λειτουργικά προβλήματα και παραβίαζε τις σαφείς οδηγίες της διοίκησης.

Η απόφαση έλαβε υπόψη και άλλα περιστατικά που επιβάρυναν τη θέση της εργαζόμενης. Μεταξύ αυτών ήταν η ακατάλληλη χρήση της εφαρμογής ωρομέτρησης: σε ορισμένες περιπτώσεις είχε δηλώσει ώρα αποχώρησης ενώ δεν βρισκόταν καν στις εγκαταστάσεις, αλλά αρκετά χιλιόμετρα μακριά, χωρίς αιτιολόγηση. Το δικαστήριο έκρινε ότι αυτό συνιστούσε παραποίηση του ωραρίου εργασίας.

Ένα ακόμη επεισόδιο που αξιολογήθηκε ήταν η πώληση, χωρίς άδεια, μιας χρησιμοποιημένης μπαταρίας εταιρικού οχήματος σε συνεργείο ανακύκλωσης. Ο δικαστής θεώρησε ότι αυτή η πράξη επιδείνωνε την ήδη κλονισμένη σχέση εμπιστοσύνης και ενίσχυε το ιστορικό παραβίασης των εσωτερικών κανόνων.

Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης, η εργαζόμενη υποστήριξε ότι πήγαινε νωρίτερα για να οργανώνει καλύτερα το φόρτο εργασίας και ότι η πρακτική αυτή είχε γίνει ανεκτή επί δύο χρόνια. Ωστόσο, το δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπήρχε καμία απόδειξη για τέτοια ανεπίσημη άδεια. Επιπλέον, κανένας άλλος εργαζόμενος δεν πήγαινε πριν από την προβλεπόμενη ώρα, γεγονός που αποδυνάμωνε τον ισχυρισμό της.

Σύμφωνα με Ισπανούς νομικούς, η απόφαση ευθυγραμμίζεται με τη νομοθεσία της χώρας, σύμφωνα με την οποία η επανειλημμένη άρνηση συμμόρφωσης σε άμεσες εντολές του εργοδότη συνιστά σοβαρό παράπτωμα. Παρότι η υπόθεση μπορεί να φαίνεται ασυνήθιστη, το αποτέλεσμα θεωρήθηκε αναμενόμενο λόγω της συσσώρευσης παραβάσεων.

Με την απόφαση πλέον οριστική, η υπόθεση αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η συστηματική παραβίαση εσωτερικών κανονισμών -ακόμη κι όταν αφορά την υπερβολικά έγκαιρη προσέλευση- μπορεί να οδηγήσει σε πειθαρχική απόλυση. Το δικαστήριο ενέταξε τη συμπεριφορά της εργαζόμενης στο άρθρο 54.2 του Ισπανικού Καταστατικού των Εργαζομένων, που προβλέπει αυστηρές κυρώσεις για σοβαρές πράξεις απειθαρχίας, ανυπακοής και παρατυπιών στο ωράριο.

Πηγή: www.iefimerida.gr

Η Σαρδηνία, ένα από τα πιο όμορφα νησιά της Μεσογείου, αντιμετωπίζει ένα σιωπηλό αλλά βαθύ πρόβλημα: οι κάτοικοί της λιγοστεύουν επικίνδυνα. Οι μικρές κοινότητες ερημώνουν, τα σχολεία κλείνουν και σε ορισμένα χωριά δεν έχει γεννηθεί παιδί εδώ και μια δεκαετία.

Για να αναστρέψει αυτή την τάση, η περιφέρεια της Σαρδηνίας αποφάσισε να κάνει κάτι τολμηρό: να πληρώνει τους ανθρώπους για να μετακομίσουν εκεί.

15.000 ευρώ για νέο ξεκίνημα

Τα νέα προγράμματα προβλέπουν ότι κάθε ζευγάρι που μετακομίζει σε χωριό με λιγότερους από 3.000 κατοίκους μπορεί να λάβει έως 15.000 ευρώ για αγορά ή ανακαίνιση κατοικίας. Επιπλέον, δίνονται έως 20.000 ευρώ σε όσους θέλουν να ξεκινήσουν επιχείρηση που θα δημιουργεί τοπικές θέσεις εργασίας.

Και δεν σταματούν εκεί: οι νέες οικογένειες δικαιούνται 600 ευρώ το μήνα για το πρώτο παιδί και 400 ευρώ για κάθε επόμενο, μέχρι το παιδί να συμπληρώσει τα πέντε του χρόνια. Πρόκειται για ένα γενναιόδωρο πακέτο κινήτρων που στοχεύει να ξαναζωντανέψει τα χωριά που αδειάζουν.

Χωριά που παλεύουν να επιβιώσουν

Στο μικροσκοπικό Μπαραντίλι, το μικρότερο χωριό της Σαρδηνίας με μόλις 76 κατοίκους, η δήμαρχος Μαρία Άννα Καμέντα λέει πως «το τελευταίο παιδί γεννήθηκε πριν από δέκα χρόνια». Το χωριό προσφέρει δική του επιπλέον επιχορήγηση 10.000 ευρώ, ενώ διαθέτει γήπεδα, πισίνα και χώρους αναψυχής για να προσελκύσει νέους κατοίκους.

Παρόμοιες προσπάθειες γίνονται και αλλού: στο χωριό Ολλολάι, οι αρχές προσφέρουν σπίτια με 1 ευρώ, ελπίζοντας να δώσουν νέα πνοή στα άδεια σπίτια των παλιών κατοίκων.

Οι πρώτοι «νέοι Σαρδηνοί»

Κάποιοι τολμούν ήδη. Όπως γράφει το Politico, o Ισπανός φωτογράφος Ίβο Ροβίρα αγόρασε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι σε χωριό 400 κατοίκων, το ανακαίνισε και το μετέτρεψε σε μικρό εστιατόριο. Σε μια άλλη περίπτωση, η Αυστραλή Μπιάνκα Φοντάνα μετακόμισε στο Νούλβι, άνοιξε κανάλι στο YouTube και μοιράζεται την εμπειρία της ζωής σε ένα σαρδηνιακό χωριό. Άλλοι, όπως ο Μαρτσέλο Κόντου, επέστρεψαν στο νησί για να δημιουργήσουν μικρές επιχειρήσεις — ακόμη και βίγκαν τυροκομεία.

Η ομορφιά που δεν πεθαίνει

Παρά τα οικονομικά κίνητρα και την ελκυστική ποιότητα ζωής, οι ειδικοί προειδοποιούν πως τα μέτρα αυτά από μόνα τους ίσως δεν αρκούν. Ωστόσο, οι τοπικές κοινωνίες δεν εγκαταλείπουν τη μάχη.

Όπως λέει ο δήμαρχος του Ολλολάι, Φραντσέσκο Κολούμπου: «Τα χωριά της Σαρδηνίας πέρασαν πανούκλες και κρίσεις, αλλά επέζησαν. Έχουμε καλύτερη ζωή εδώ — και είμαστε μόλις μία ώρα από τις ομορφότερες παραλίες του κόσμου. Τα όμορφα πράγματα δεν πεθαίνουν ποτέ».

Με πληροφορίες από Politico

Η Loredana Mirci και ο Giuseppe D’Agostino παντρεύτηκαν στο ιερό της Madonna di Montalto. Κράτησαν μαζί έναν χρόνο και αποφάσισαν να χωρίσουν. Όταν όμως εκκίνησαν τη διαδικασία για το διαζύγιο έκαναν μία συγκλονιστική ανακάλυψη: σύμφωνα με το ιταλικό κράτος, δεν ήταν σύζυγοι, δεν υπήρξαν ποτέ. Τι συνέβη; Ο ιερέας είχε ξεχάσει να καταχωρίσει την πράξη. Όπως εξηγεί η Corriere della Sera, είχε περιθώριο πέντε ημέρες για να το κάνει, και μέχρι τότε είχε περάσει πάνω από ένας χρόνος.

Για να διορθωθεί το λάθος έπρεπε να γίνει καθυστερημένη καταχώριση του γάμου με τη συναίνεση και των δύο συζύγων. H Mirci δέχθηκε, ο D’Agostino όμως αρνήθηκε να δώσει νομική ισχύ σε έναν γάμο που δεν είχε λειτουργήσει μόνο και μόνο για να τον ακυρώσει στη συνέχεια.

Τα χρήματα όμως είχαν παίξει σημαντικό ρόλο. H Mirci είχε δαπανήσει μεγάλα ποσά για τον γάμο, το σπίτι τους και το ταξίδι του μέλιτος σε τέτοιο βαθμό που ζήτησε δύο δάνεια συνολικού ύψους 66.150 ευρώ. Έτσι, κατέθεσε αγωγή κατά του πρώην συζύγου, του ιερέα της ενορίας και της Αρχιεπισκοπής ζητώντας να αποζημιωθεί για την οικονομική και ηθική ζημία που υπέστη λόγω της μη μεταγραφής του γάμου με βάση τη συμφωνία Κράτους -Εκκλησίας.

Το 2019, 10 χρόνια μετά τον γάμο, το δικαστήριο απέρριψε την αγωγή της, και στη συνέχεια και το εφετείο αποφάνθηκε το ίδιο, δηλαδή καμία ευθύνη για τον πρώην σύζυγο και καμία αποζημίωση για τη γυναίκα. H Mirci προσέφυγε στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, το οποίο απέρριψε το αίτημα της ως «απαράδεκτο» κλείνοντας οριστικά την υπόθεση.

Ο Αλμπέρτο ​​Τσικόνε, δικηγόρος της Λορεντάνα, είναι σαφώς απογοητευμένος από την έκβαση της έφεσης στο Ανώτατο Δικαστήριο, μετά από 15 χρόνια νομικών διαδικασιών. «Απαιτούσαμε αποζημίωση για παραβίαση της γαμήλιας υπόσχεσης», είπε και υποστήριξε τα έγγραφα περιελάμβαναν επίσης ένα email από έναν δικηγόρο εκ μέρους του D’Agostino, στο οποίο δήλωνε την προθυμία του να αποζημιώσει το 50% των εξόδων, «αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο λέει ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο δικηγόρος είχε εντολή από τον πελάτη του…».

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ πάντως, η Mirci 15 χρόνια μετά το «ναι» στον D’Agostino δεν έχει ξαναπαντρευτεί, ενώ ο δεύτερος έχει χαθεί από το προσκήνιο.

Πηγή: www.iefimerida.gr

Μπορεί να είναι ο ταχυδρόμος που περνάει καθημερινά ή και κάποιο μέλος της οικογένειας. Οι ειδικοί εξηγούν ότι η επιλογή αυτή βασίζεται όχι μόνο στη διατροφή, αλλά κυρίως στη συνεχή προσοχή, στο παιχνίδι και στην σωματική επαφή. Όποιος παρέχει σταθερά θετικές εμπειρίες και φροντίδα, έχει τις μεγαλύτερες πιθανότητες να γίνει ο αγαπημένος τους.

Η πρώτη περίοδος της ζωής του σκύλου, ιδιαίτερα οι πρώτοι έξι μήνες, θεωρείται καθοριστική για τη δημιουργία στενών δεσμών, αν και και οι ενήλικοι σκύλοι μπορούν να συνάψουν ισχυρές σχέσεις με νέους ανθρώπους. Δεν είναι σπάνιο ο κύριος φροντιστής στο σπίτι να μην είναι η πρώτη επιλογή του σκύλου.

Όσοι εκπέμπουν ηρεμία και ασφάλεια κερδίζουν την εμπιστοσύνη τους

Για παράδειγμα, αν ο ταχυδρόμος χαϊδεύει τον σκύλο καθημερινά, μπορεί να γίνει γρήγορα ο αγαπημένος του, ακόμη κι αν αυτός φροντίζεται πολύ καλά στο σπίτι.

Οι σκύλοι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στον τόνο φωνής, στη γλώσσα του σώματος και στη συναισθηματική σταθερότητα του ανθρώπου. Όσοι εκπέμπουν ηρεμία και ασφάλεια κερδίζουν την εμπιστοσύνη τους, ενώ οι άνθρωποι που δείχνουν άγχος ή νευρικότητα έχουν λιγότερες πιθανότητες να γίνουν ο αγαπημένος σκύλος τους.

Ράτσες που συνδέονται ιδιαίτερα με έναν άνθρωπο

Ορισμένες ράτσες τείνουν να δένονται πολύ στενά με έναν μόνο άνθρωπο. Αυτό συνδέεται με την ιστορία της εκτροφής τους: πολλές εκτρέφονταν για να συνεργάζονται στενά με έναν άνθρωπο, είτε σε καθήκοντα φύλαξης, είτε στο κυνήγι, είτε στη βοσκή. Κάποιες από αυτές τις ράτσες είναι:

Akita: Παραδοσιακά εκτράφηκαν ως φύλακες και είναι γνωστοί για την αφοσίωσή τους σε έναν άνθρωπο.

Beagle: Κυνηγετικοί σκύλοι με ισχυρή όσφρηση, συχνά δεμένοι με έναν μόνο ιδιοκτήτη.

Border Collie: Πολύ έξυπνοι και εργατικοί, δημιουργούν συχνά εξαιρετικά στενούς δεσμούς.

Chihuahua: Μικρά σκυλιά με έντονο χαρακτήρα, συχνά προσκολλώνται σε έναν άνθρωπο.

Dachshund (Dackel): Εκτράφηκαν για κυνήγι και αναζητούν έναν σταθερό άνθρωπο.

Γερμανικός Ποιμενικός: Γνωστός για την πίστη και την υπακοή.

Greyhound: Ευαίσθητοι και ήρεμοι, συχνά εμπιστεύονται μόνο ένα γνωστό άτομο.

Shetland Sheepdog: Εκτράφηκαν για φύλαξη προβάτων, πολύ προσκολλημένοι στον κύριο φροντιστή τους.

Πηγή: www.iefimerida.gr

Και ενώ κανένα άστρο ή γενετική προδιάθεση δεν παίζουν ρόλο, το κλειδί βρίσκεται στο σχολικό περιβάλλον και στην πρόκληση του να είσαι το μικρότερο παιδί της τάξης, σύμφωνα με το diaridegirona.cat.

Στα περισσότερα σχολεία, τα παιδιά που γεννιούνται στα τέλη του έτους βρίσκονται στην ίδια τάξη με συνομηλίκους σχεδόν έναν χρόνο μεγαλύτερους. Αυτή η διαφορά ηλικίας μπορεί να φαίνεται μικρή, αλλά στην παιδική ηλικία σημαίνει μεγαλύτερη προσπάθεια για να ακολουθήσουν τον ρυθμό της τάξης. Το αποτέλεσμα; Εντατική εξάσκηση του εγκεφάλου, βελτίωση της δημιουργικότητας, της ικανότητας επίλυσης προβλημάτων και της συγκέντρωσης.

Η ανάπτυξη ενός παιδιού εξαρτάται από πολλούς παράγοντες

Η επίδραση επεκτείνεται και στην κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη. Τα παιδιά που πρέπει να «προσαρμοστούν» σε μεγαλύτερους συνομηλίκους αναπτύσσουν ταχύτερα συναισθηματική νοημοσύνη, ενσυναίσθηση και δεξιότητες επικοινωνίας. Η συνεχής αντιμετώπιση προκλήσεων καλλιεργεί ανθεκτικότητα, ωριμότητα και αυτοπεποίθηση – δεξιότητες καθοριστικές για την επιτυχία στην ενήλικη ζωή.

Οι ερευνητές τονίζουν ότι ο μήνας γέννησης δεν καθορίζει τη νοημοσύνη από μόνος του. Η ανάπτυξη ενός παιδιού εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως η οικογένεια, η εκπαίδευση, η διατροφή και το περιβάλλον. Ωστόσο, αυτή η μελέτη υπογραμμίζει πόσο σημαντικό είναι το πρώιμο περιβάλλον και οι προκλήσεις για την ανάπτυξη των παιδιών.

Πηγή: www.iefimerida.gr

Ο συνταξιούχος πλέον πιλότος, εκείνη την ημέρα δοκίμασε κάτι που κανείς δεν είχε επιχειρήσει στο παρελθόν: να προσγειώσει ελικόπτερο στην κορυφή του Έβερεστ, στα 8.849 μέτρα.

Η πτήση του με το AS350-B3 «Écureuil» αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα πιο παράτολμα και ανεπανάληπτα κατορθώματα στην ιστορία της αεροναυτικής.

Σε εκείνα τα ύψη, η αραίωση του αέρα καθιστά σχεδόν αδύνατη κάθε πτήση. Οι έλικες αδυνατούν να βρουν αρκετά μόρια αέρα, ενώ οι τουρμπίνες στερούνται οξυγόνο, μειώνοντας στο μισό την ισχύ των κινητήρων. Οι θερμοκρασίες αγγίζουν τους -50°C, παγώνοντας τα πάντα.

 «Ήξερα ότι ήταν σχεδόν αδύνατο», θυμάται. «Αλλά το Écureuil είχε δυνατότητες που δεν είχαν ακόμη πλήρως εξερευνηθεί. Ήθελα να του αποδείξω -και στον εαυτό μου- τι μπορούσε πραγματικά να κάνει».

Ο Ντελσάν είχε πατέρα μηχανικό στη Ναυτική Αεροπορία και μεγάλωσε με όνειρο να γίνει πιλότος. Ξεκίνησε ως πιλότος μαχητικού, ενώ λίγο αργότερα στράφηκε στα ελικόπτερα.

Το 2002 δοκίμασε το νέο AS350-B3, ένα ελικόπτερο 800 ίππων που τον εντυπωσίασαν οι δυνατότητές του. Εκεί γεννήθηκε η ιδέα. «Μου φάνηκε πως μπορούσε να πάει πολύ πιο ψηλά απ’ όσο πίστευε κανείς. Και τότε άρχισα να σκέφτομαι το Έβερεστ».

Η προετοιμασία ήταν εξαντλητική. Ο Ντελσάλ κατέρριπτε ρεκόρ ανόδου το ένα μετά το άλλο: 3.000 μέτρα σε δύο λεπτά, 6.000 σε πέντε, 9.000 σε εννέα. «Ήξερα ότι αν το επιχειρούσα, έπρεπε να είμαι απολύτως έτοιμος. Εκεί πάνω δεν υπάρχει περιθώριο λάθους».

Στις 14 Μαΐου 2005 απογειώθηκε από μια βάση στο Νεπάλ. Οι άνεμοι λυσσομανούσαν, ο αέρας ήταν σχεδόν ανύπαρκτος, και κάθε μέτρο ανόδου έμοιαζε με μάχη ενάντια σε έναν αόρατο τοίχο.

 «Η μηχανή τρανταζόταν, ο άνεμος προσπαθούσε να με κολλήσει στο βουνό. Μιλούσα στο ελικόπτερο: “Ηρέμησε… ρύθμισε… λίγο ακόμα…”», θυμάται.

Με απόλυτη ψυχραιμία, ωστόσο, χαμήλωσε το χειριστήριο, ρύθμισε τον κυκλικό βηματισμό, και τα πέδιλα του ελικοπτέρου ακούμπησαν απαλά το χιόνι της κορυφής.

Για λίγα λεπτά, το ελικόπτερο έμεινε ακίνητο στο «ταβάνι» του κόσμου. «Η σιωπή του Έβερεστ, σπασμένη μόνο από τον ρυθμικό παλμό των πτερυγίων, ήταν η πιο δυνατή στιγμή της ζωής μου».

Σήμερα, ο Ντιντιέ Ντελσάλ παραμένει ταπεινός για το επίτευγμά του. «Δεν το έκανα για τη δόξα», λέει. «Ήθελα μόνο να δείξω πως όταν ενώνεις γνώση, πίστη και ψυχραιμία, μπορείς να φτάσεις πραγματικά στην κορυφή του κόσμου».

Πηγή: www.iefimerida.gr

Η αξιοπιστία είναι το μεγαλύτερο προσόν σε καθετί, πόσω μάλλον στο αυτοκίνητο, που είναι ένα προϊόν που δεν το αγοράζεις κάθε μέρα, με τη Skoda να δίνει ένα παράδειγμα.

Στη μακρινή για εμάς Ισλανδία, που αν δεν έχετε πάει προτείνω να την επισκεφτείτε -λίγο ακριβό το ταξίδι αλλά αξίζει- ο κτηνοτρόφος Jómundur Ólason έγραψε ιστορία οδηγώντας το Skoda Octavia πρώτης γενιάς καταγράφοντας ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα.

Το 2003 η σύζυγός του αγόρασε το αυτοκίνητο και από το 2007 αποτέλεσε για τον ίδιο αναπόσπαστο εργαλείο της καθημερινότητάς του, είτε στις μετακινήσεις προς το κοπάδι του στη Borgarfjörður, είτε σε μεγάλες διαδρομές σε όλη την Ισλανδία.

Μάλιστα, το πιο μακρύ ταξίδι του με το Octavia ήταν περίπου 1.000 χιλιόμετρα στα Δυτικά Φιορδ, ενώ συστήνει σε κάθε ταξιδιώτη μια στάση στον καταρράκτη Dynjandi.

Το Octavia του κτηνοτρόφου εφοδιάζεται με κινητήρα βενζίνης 2.0lt και συνεχίζει να λειτουργεί με τον αρχικό κινητήρα, κιβώτιο ταχυτήτων και συμπλέκτη.

Για τον ίδιο, η συνταγή αξιοπιστίας είναι ότι δεν ανέβαζε ποτέ τον κινητήρα πάνω από τις 3.000 σ.α.λ. και άλλαζε λάδι περίπου κάθε 30.000 χλμ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το κοντέρ εμφάνισε έξι «εννιάρια», καθώς δεν είχε σχεδιαστεί για επταψήφιους αριθμούς, ενώ τώρα αυτό το Octavia παραδόθηκε σε λύκειο στο Ρέικιαβικ, ώστε οι μαθητές μηχανολογίας να το μελετούν στο πλαίσιο της εκπαίδευσής τους.

Πλέον, ο κτηνοτρόφος οδηγεί ένα νέο Octavia και μάλλον θα θέλει να δει αν θα φτάσει το 1 εκατ. χιλιόμετρα.

Πηγή: newsit.gr

Αυτή η πρακτική ονομάζεται τονσούρα και δεν πρόκειται για μια απλή αισθητική επιλογή, αλλά έχει βαθιές θρησκευτικές ρίζες και αιώνες ιστορίας.

Όπως διαβάζουμε σε άρθρο του National Geographic, η τονσούρα καθιερώθηκε κατά τον Μεσαίωνα, αν και οι ρίζες της ανάγονται σε αρχαιότερες παραδόσεις. Οι μοναχοί ξύριζαν την κορυφή του κεφαλιού, αφήνοντας έναν κύκλο μαλλιών γύρω-γύρω. Αυτό λειτουργούσε ως εμφανές σημάδι της αφιέρωσής τους στον Θεό.

Υπάρχουν διάφορες συμβολικές ερμηνείες για το σχήμα της τονσούρας. Η πιο διαδεδομένη είναι ότι ο κύκλος των μαλλιών αναπαριστούσε το αγκάθινο στεφάνι του Χριστού, συμβολίζοντας την ταπεινότητα και τη θυσία. Επίσης, χρησίμευε ως διακριτικό σημάδι μεταξύ μοναχών, λαϊκών και του κλήρου, ενισχύοντας την κοινωνική και θρησκευτική διαφοροποίηση.

Καθολική Εκκλησία: Ισότητα και ομοιομορφία στο μοναστήρι

Κατά τον Μεσαίωνα, η τονσούρα απέκτησε έντονο συμβολισμό. Το ξύρισμα του κεφαλιού θεωρούνταν πράξη εξάλειψης της ατομικότητας, προωθώντας την ισότητα ανάμεσα στους μοναχούς. Η προσωπική κόμμωση, σύμβολο της ατομικής έκφρασης, αντικαταστάθηκε από ένα κοινό, αυστηρό πρότυπο.

Η πρακτική αυτή διαδόθηκε κυρίως στους βενεδικτίνους μοναχούς, αλλά με παραλλαγές: οι ενοριακοί ιερείς και οι κοσμικοί κληρικοί συχνά υιοθετούσαν μια πιο μικρή ή διαφορετική μορφή της.

Η τονσούρα μέσα στον χρόνο

Με την πάροδο του χρόνου, η τονσούρα έγινε ένδειξη ένταξης σε συγκεκριμένες μοναστικές κοινότητες, με κάθε τάγμα να έχει το δικό του στιλ.

Η πιο γνωστή μορφή στη Δύση ήταν η ρωμαϊκή ή στεφανιαία τονσούρα, όπου ξυριζόταν το πάνω μέρος του κεφαλιού, αφήνοντας έναν δακτύλιο μαλλιών.

Στην Ανατολή, αντίθετα, η βυζαντινή τονσούρα ήταν πιο διακριτική και εφαρμοζόταν μόνο σε ιδιαίτερες στιγμές, όπως η χειροτονία, αντανακλώντας τις παραδόσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία έδινε μικρότερη σημασία στην οπτική ομοιομορφία.

Ωστόσο, η πρακτική δεν έγινε αποδεκτή από όλους. Ορισμένοι κληρικοί τη θεωρούσαν γελοία ή ταπεινωτική. Πολλές μεσαιωνικές πηγές περιγράφουν νεαρούς μοναχούς που προσπαθούσαν να κρύψουν τα μαλλιά τους ή να αποφύγουν το ξύρισμα, προκαλώντας εντάσεις με τους ανωτέρους τους για θέματα υπακοής και πειθαρχίας.

Σύγκρουση με τα ιδεώδη της Αναγέννησης

Κατά την Αναγέννηση, η τονσούρα άρχισε να αμφισβητείται έντονα. Σε μια εποχή που η τέχνη και η μόδα εξυμνούσαν την ομορφιά και την ατομική εμφάνιση ως σύμβολα κοινωνικού κύρους, το ξυρισμένο κεφάλι θεωρούνταν παρωχημένο και αστείο. Κάποιοι εκκλησιαστικοί άρχισαν να αμφισβητούν τη σκοπιμότητα της πρακτικής, οδηγώντας σε θεολογικές συζητήσεις και αλλαγές σε μοναστήρια και τάγματα.

Η αμφισβήτηση αυτή δεν αφορούσε μόνο την εμφάνιση, αλλά αποτελούσε μέρος μιας ευρύτερης πολιτισμικής σύγκρουσης ανάμεσα στις μεσαιωνικές παραδόσεις και τις νέες ιδέες της σύγχρονης Ευρώπης.

Η κατάργηση της υποχρεωτικότητας

Μετά τη Β’ Σύνοδο του Βατικανού (1962-1965), η τονσούρα έπαψε να είναι υποχρεωτική για τους καθολικούς κληρικούς. Παρόλο που αρκετά μοναστήρια τη διατηρούν για λόγους παράδοσης, πλέον δεν αποτελεί προαπαιτούμενο. Εξακολουθεί, ωστόσο, να είναι ένα ισχυρό σύμβολο μοναστικής ταυτότητας: το ξυρισμένο πάνω μέρος του κεφαλιού παραμένει εικόνα συνδεδεμένη με αιώνες πνευματικής ιστορίας.

Ακόμη και εκτός Εκκλησίας, η τονσούρα έχει αφήσει το αποτύπωμά της στον πολιτισμό και την ποπ κουλτούρα: σε ταινίες και σειρές, οι μοναχοί συχνά απεικονίζονται με αυτό το χαρακτηριστικό κούρεμα, ενισχύοντας την εντύπωση πως η πρακτική ήταν οικουμενική – κάτι που, στην πραγματικότητα, δεν ίσχυε απόλυτα. Το μικρό αυτό στοιχείο συνεχίζει να υπενθυμίζει την αφοσίωση στην πίστη, ακόμα και σε όσους αγνοούν τη βαθύτερη σημασία του.

Πηγή: www.iefimerida.gr

Ο 12χρονος Felix Cohen Romero και ο 13χρονος Bentley Ryan Wehrly ομολόγησαν ότι διέρρηξαν και βανδάλισαν τη βιβλιοθήκη. Οι κάμερες ασφαλείας κατέγραψαν αστυνομικούς να ανταποκρίνονται σε συναγερμό για πυρκαγιά με τα όπλα τραβηγμένα και να βρίσκονται μπροστά σε μία αίθουσα που είχε υποστεί καταστροφές μεταξύ των οποίων μία σπασμένη γυάλινη πόρτα, ζημιές στο κέντρο πολυμέσων, σπασμένα έπιπλα, βιβλία διασκορπισμένα εδώ κι εκεί, και γκράφιτι. Τα δύο αγόρια φαίνονται σε πλάνα από κάμερα ασφαλείας λίγο πριν εισβάλουν στη βιβλιοθήκη. Φορούσαν μάσκες που έκρυβαν τα πρόσωπά τους. Επέστρεψαν λίγες ώρες αργότερα στη βιβλιοθήκη για να προκαλέσουν περισσότερες καταστροφές με αποτέλεσμα να ενεργοποιηθεί ο συναγερμός πυρκαγιάς.

Αφού οι Αρχές δημοσίευσαν βίντεο από το περιστατικό, οι μητέρες τους τα αναγνώρισαν και τα κατέδωσαν με αποτέλεσμα να βρεθούν αντιμέτωπα με το τεράστιο κόστος επισκευής.

Και τα δύο παιδιά κατηγορούνται για διάρρηξη, παραβίαση σχολικού χώρου, εγκληματική δραστηριότητα και κλοπή.

Πηγή: www.iefimerida.gr

Σύμφωνα με το infobae.com, η 45χρονη έγινε γνωστή διεθνώς ως «η πιο γόνιμη γυναίκα στον κόσμο», αφού έφερε στον κόσμο 47 παιδιά σε 15 γέννες – με πεντάδυμα, τετράδυμα, τρίδυμα και δίδυμα. Η ίδια διευκρίνισε: «Έφερα στον κόσμο 47 παιδιά, αλλά έχασα τρία. Σήμερα έχω 44 ζωντανά παιδιά».

Πίσω, όμως, από τους αριθμούς κρύβεται μια ζωή γεμάτη πόνο.

Στα 12 της χρόνια ο πατέρας της την πούλησε σε έναν άνδρα 33 χρόνια μεγαλύτερο, λίγο μετά τον θάνατο της μητέρας της και την τραγωδία που στοίχισε τη ζωή των έξι αδελφών της. Ο άνδρας αυτός έγινε ο πατέρας όλων των παιδιών της.

Η σπάνια γενετική της πάθηση, η υπερωορρηξία, την οδήγησε σε συνεχείς πολλαπλές κυήσεις. Οι γιατροί τής έλεγαν πως η μόνη λύση ήταν να συνεχίσει να κυοφορεί. Παρά τις δύσκολες συνθήκες, όλα τα παιδιά γεννήθηκαν ζωντανά, με μόλις μία καισαρική.

Όμως μια μέρα ο σύζυγός της εξαφανίστηκε. Πούλησε το σπίτι τους και εγκατέλειψε εκείνη και τα παιδιά στον δρόμο. Έκτοτε, η Μαριάμ αγωνίζεται μόνη να τα μεγαλώσει.

Παρά την ασθένειά της, σχεδιάζει να δημιουργήσει πτηνοτροφική μονάδα για να εξασφαλίσει ένα σταθερό εισόδημα. «Θυμάμαι όλα τα ονόματα των παιδιών και των εγγονιών μου», λέει με χαμόγελο, δείχνοντας τη δύναμή της απέναντι στις δυσκολίες.

Πηγή: www.iefimerida.gr