Δεν είναι απειλητικό για τη ζωή, αλλά μπορεί να κάνει την καθημερινότητα αρκετά δύσκολη. Συνήθως εμφανίζεται σε ενήλικες μετά τα 50 τους χρόνια, όμως είναι πιθανό να εμφανιστεί και από την εφηβεία.

Προκαλείται από «λανθασμένα» μηνύματα σε ορισμένα τμήματα του εγκεφάλου, όπως η παρεγκεφαλίδα, και μπορεί να εμφανίζεται ως φυσιολογική αντίδραση λόγω κάποιου στρεσογόνου παράγοντα, όμως μπορεί να αποτελεί και σημάδι για κάποια υποκείμενη ασθένεια.

Τις περισσότερες φορές είναι άγνωστης αιτιολογίας, δηλαδή ιδιοπαθής, όπως ονομάζεται στον ιατρικό χώρο.

Μερικά άτομα εκδηλώνουν τρέμουλο μόνο σε ορισμένες στάσεις (στατικό τρέμουλο), ενώ άλλοι το παρουσιάζουν όταν κάνουν κάτι όπως για παράδειγμα όταν γράφουν ή όταν τρώνε (κινητικό τρέμουλο). Οι περισσότεροι ασθενείς με ιδιοπαθές τρέμουλο έχουν και τις δύο μορφές.

Εκδηλώνεται ως μια ρυθμική, εναλλασσόμενη κίνηση των χεριών και αργότερα μπορεί να επηρεάσει το κεφάλι, τη γλώσσα ή ακόμα και τον λάρυγγα.

Η εμφάνιση του τρέμουλου έχει συσχετιστεί με:

• την υπερβολική δραστηριότητα του θυρεοειδούς αδένα (υπερθυρεοειδισμός)
• παρεγκεφαλιδική ασθένεια
• νόσο του Huntington
• φαρμακευτικές παρενέργειες
• υπερβολική δόση καφεΐνης
• αλκοολισμό ή εθισμό
• άγχος και ανησυχία
• χαμηλό σάκχαρο στο αίμα

Σε αντίθεση με το Πάρκινσον, τα συμπτώματα επιδεινώνονται με την κίνηση και μειώνονται με την ακινησία, ενώ κατά τη διάρκεια του ύπνου εξαλείφονται τελείως. onmed.gr

Σύμφωνα με άρθρο του επιστημονικού εντύπου Scientific Reports, επιστήμονες του Κέντρου Monell στη Φιλαδέλφεια παρατήρησαν ότι η μυρωδιά του σώματος κατά τα άλλα υγιών ζώων που μοιράζονται τον ίδιο χώρο με νοσούντα ζώα τελικά αλλάζει και μοιάζει με αυτή των αρρώστων.

Εν ολίγοις η μελέτη υποστηρίζει ότι υπάρχουν οσφρητικά δεδομένα που σχετίζονται με τη νοσηρότητα και τις βιολογικές αλλαγές που αυτή προκαλεί σε υγιείς οργανισμούς. Αυτά τα χαρακτηριστικά επηρεάζουν τις κοινωνικές επαφές και ίσως και τα πρότυπα εξάπλωσης των ασθενειών.

«Η έκθεση σε μυρωδιές αρρώστων ατόμων μπορεί να προκαλέσουν προστατευτικές ή προπαρασκευαστικές αντιδράσεις στους κοινωνικούς εταίρους προς ελαχιστοποίηση του κινδύνου της επικείμενης λοίμωξης», εξηγεί η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Στέφανι Γκερβασι.

Προηγούμενη μελέτη του Κέντρου Monell είχε δείξει ότι η φλεγμονή συντελεί σε αλλαγές στην μυρωδιά του σώματος, δηλαδή οσμές που ενεργοποιούνται από το ανοσοποιητικό σύστημα σηματοδοτούν την παρουσία πιθανής ασθένειας σε άλλα μέλη του ιδίου έμβιου είδους.

Στη νεότερη μελέτη, οι επιστήμονες μόλυναν ποντίκια με λιποπολυσακχαρίδιο, μια μη μολυσματική βακτηριακή τοξίνη που προκαλεί φλεγμονή και ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού και άλλα συμπτώματα που σχετίζονται με τη νοσηρότητα. Τα πειραματόζωα που νόσησαν στη συνέχεια μπήκαν στα ίδια κλουβιά με υγιή τρωκτικά.

Τα αποτελέσματα από τις δοκιμές που έγιναν με ποντίκια ειδικά εκπαιδευμένα να ξεχωρίζουν τη μυρωδιά των ούρων των νοσούντων και των υγιών πειραματόζωων έδειξαν ότι τα υγιή τρωκτικά που είχαν συνυπάρξει με άρρωστα, έτειναν τελικά να μυρίζουν ίδια με τα τελευταία.

Μια παράλληλη ανάλυση, με στατιστικό προγνωστικό μοντέλο, των οσφρητικών χαρακτηριστικών των ούρων επιβεβαίωσε ότι, τα υγιή ποντίκια που είχαν συνυπάρξει με άρρωστα ήταν πιθανότερο να καταταχθούν ως νοσούντα, παρά ως υγιή.

Οι ερευνητές εξηγούν ότι η συνύπαρξη υγιών και αρρώστων ευνοεί την κυκλοφορία των μυρωδιών και οι αλλαγές στα υγιή ποντίκια δεν είναι αποτέλεσμα σωματικής μεταφοράς δια της επαφής.

«Η μελέτη δείχνει ότι όχι απλώς οι μυρωδιές προδίδουν τη νόσο αλλά έχουν και ισχυρή επίδραση στο περιβάλλον. Πρόκειται για μια σημαντική διαπίστωση που αναδεικνύει τις αλλαγές στην παθολογία των έμβιων όντων και τον ρόλο που παίζει η όσφρηση στη μετάδοση των ασθενειών», σχολιάζει η Στέφανι Γκερβασι. In.gr