Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κιότο μελέτησαν στοιχεία για 50.734 παιδιά τριών ετών που είχαν γεννηθεί την περίοδο 2004-2010. Το 3,8% είχε εκτεθεί στο κάπνισμα μόνο κατά τη διάρκεια της κύησης, το 15,2% ενδομητρίως μόνο παρελθοντικού καπνίσματος της μητέρας, το 3,9% μόνο δευτεροπαθώς το πρώτο τετράμηνο και το 0,9% κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και τους τέσσερις πρώτους μήνες.

Η συχνότητα της ακουστικής εξασθένησης σε ηλικία τριών ετών ήταν 4,6%. Συγκριτικά με τα παιδιά που δεν είχαν εκτεθεί στο κάπνισμα προγεννητικά και το πρώτο τετράμηνο της ζωής τους, εκείνα που είχαν εκτεθεί στο τσιγάρο ενδομητρίως λόγω καπνίσματος της μητέρας κατά την κύηση είχαν 26% αυξημένο σχετικό κίνδυνο ακουστικής εξασθένησης, τα παιδιά που είχαν εκτεθεί δευτεροπαθώς στο κάπνισμα κατά το πρώτο τετράμηνο της ζωής τους είχαν 30% αυξημένο κίνδυνο, όσα είχαν εκτεθεί στο κάπνισμα μόνο κατά την κύηση είχαν 68% σχετικό κίνδυνο, ενώ όσα είχαν εκτεθεί στο τσιγάρο κατά την κύηση και δευτεροπαθώς το πρώτο τετράμηνο της ζωής τους είχαν 2,4 φορές περισσότερες πιθανότητες εξασθενημένης ακοής.

«Αν και βάσει των ισχυόντων κατευθυντήριων οδηγιών απαγορεύεται το κάπνισμα κατά την κύηση και παρουσία των παιδιών, πολλές γυναίκες εξακολουθούν να καπνίζουν ενώ είναι έγκυες και πολλά μικρά παιδιά εκτίθενται δευτεροπαθώς στον καπνό του τσιγάρου.Η παρούσα μελέτη ξεκαθαρίζει ότι η πρόληψη της έκθεσης στον καπνό του τσιγάρου κατά την κύηση και μετά τη γέννα μειώνει τον κίνδυνο των ακουστικών προβλημάτων στα παιδιά. Τα ευρήματα μας υπενθυμίζουν λοιπόν την ανάγκη για περαιτέρω ενδυνάμωση των αντικαπνιστικών πολιτικών πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την κύηση ώστε να μειωθεί το παθητικό κάπνισμα των παιδιών», σχολιάζει ο Δρ Κοτζι Καβακαμι, συγγραφέας της μελέτης.

Συγκεκριμένα, ερευνητές με επικεφαλής την Δρ Σεβερίν Μαζό-Γκιτό του Ινστιτούτου Ιατρικών Ερευνών INSERM της Γαλλίας, υποστηρίζουν ότι η λήψη ιβουπροφαίνης στα αρχικά στάδια της κύησης σχετίζεται με μειωμένο αριθμό ωαρίων στις κόρες.

Είναι η πρώτη φορά που οι επιστήμονες συσχετίζουν τη χορήγηση ιβουπροφαίνης στην εγκυμοσύνη με επιπτώσεις στον ιστό των ωοθηκών. Η μελέτη δείχνει ότι κατά το πρώτο κρίσιμο τρίμηνο ανάπτυξης του εμβρύου η έκθεσή του στην εν λόγω αναλγητική δραστική ουσία, μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε «δραματική απώλεια» των γυναικείων γεννητικών κυττάρων, από τα οποία θα δημιουργηθούν στη συνέχεια τα ωοθυλάκια, όπου αναπτύσσονται τα ωάρια.

Ως γνωστόν, οι γυναίκες γεννιούνται με συγκεκριμένο αριθμό ωοθυλακίων και ο αριθμός αυτός επιδρά σημαντικά στη μελλοντική γονιμότητά τους. Η νέα μελέτη εγείρει ανησυχίες για τις επιπτώσεις της ιβουπροφαίνης στη γυναικεία γονιμότητα, καθώς η ανάπτυξη των ωοθυλακίων στο θήλυ έμβρυο δεν έχει ολοκληρωθεί πριν το τέλος του πρώτου τριμήνου της εγκυμοσύνης.

Εκτιμάται ότι περίπου το 30% των εγκύων παίρνουν ιβουπροφαίνη στο πρώτο τρίμηνο της κύησης, χωρίς να υπάρχουν προς το παρόν σαφείς ιατρικές οδηγίες κατά πόσο είναι ασφαλής η χορήγησή της κατά τις πρώτες εβδομάδες της εγκυμοσύνης. Οι ερευνητές μελέτησαν δείγματα από 185 έμβρυα επτά έως 12 εβδομάδων, τα οποία προήλθαν από κυήσεις που είχαν τερματισθεί νομίμως και μετά από τη συναίνεση των μητέρων.

Οι επιστήμονες καλλιέργησαν ιστό ωοθηκών των εμβρύων στο εργαστήριο και εξέθεσαν ένα μέρος από αυτόν σε ιβουπροφαίνη και ένα άλλο μέρος όχι. Επιπλέον, μετρήθηκε η ποσότητα της δραστικής ουσίας στον ομφάλιο λώρο, για να εκτιμηθεί αν και πόσο το έμβρυο είχε εκτεθεί κατά την εγκυμοσύνη.

Εν τέλει διαπιστώθηκε ότι η ιβουπροφαίνη διαπερνούσε το φραγμό του πλακούντα κατά το πρώτο τρίμηνος, με συνέπεια το έμβρυο να εκτίθεται στην ίδια ποσότητα φαρμάκου με τη μητέρα. Οι εργαστηριακές καλλιέργειες εξάλλου έδειξαν ότι ο εμβρυικός ιστός που είχε εκτεθεί σε ιβουπροφαίνη επί μία εβδομάδα, είχε στη συνέχεια περίπου τον μισό αριθμό γεννητικών κυττάρων.

«Όπως και με κάθε άλλο φάρμακο, η χρήση της ιβουπροφαίνης πρέπει να περιορίζεται στη μικρότερη δυνατή διάρκεια και στη χαμηλότερη δυνατή δόση, προκειμένου να ανακουφιστούν οι πόνοι ή ο πυρετός, ιδίως στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η πιο σοφή συμβουλή θα ήταν να ακολουθούνται οι τρέχουσες συστάσεις, δηλαδή να προτιμάται η παρακεταμόλη από κάθε άλλο αντιφλεγμονώδες φάρμακο έως την 24η εβδομάδα της κύησης», σημειώνουν οι ερευνητές.

Τέλος τονίζουν την ανάγκη περαιτέρω μελέτης του θέματος και σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου, καθώς και οι πιθανές επιπτώσεις από άλλα αναλγητικά στις ωοθήκες. Προς το παρόν πάντως, είναι αδύνατο να ειπωθεί με βεβαιότητα ότι η μείωση του αριθμού των ωοθυλακίων σε δείγματα ιστού από έμβρυα όντως μπορεί να μεταφραστεί σε μειωμένη γονιμότητα της γυναίκας μετά από 30 χρόνια.

Πρόκειται για μια απλή εξέταση που πλέον πραγματοποιείται και στην Ελλάδα σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και η οποία μπορεί να εντοπίσει δυο παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά στην επιτυχία της σύλληψης: τα ΝΚ κύτταρα και τα πλασματοκύτταρα.

Πρόσφατες μελέτες δίνουν έμφαση στο ρόλο των NK κυττάρων (natural killers – φυσικοί φονείς), που εμποδίζουν την εμφύτευση του εμβρύου και την ανάπτυξη της εγκυμοσύνης. Μάλιστα, έρευνα του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης με πάνω από 5.000 βιοψίες ενδομητρίου έδειξε αυξημένο αριθμό κυττάρων ΝΚ σε περίπου 30% των γυναικών με επαναλαμβανόμενες αποβολές.

Επιπλέον, οι φλεγμονές του ενδομητρίου επηρεάζουν το περιβάλλον εμφύτευσης. Αν και ο ορισμός της χρόνιας ενδομητρίτιδας δεν είναι σαφής, η παρουσία των πλασματοκυττάρων ως κυττάρων φλεγμονής διαπιστώθηκε σε περίπου 10-15% των γυναικών με επαναλαμβανόμενες αποβολές στη μελέτη του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης.

Όπως εξηγεί ο Δρ Ιωάννης Ζερβομανωλάκης, Μαιευτήρας-Χειρουργός Γυναικολόγος, Διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Βόννης, «η νέα εξέταση μας δίνει τη δυνατότητα να εντοπίσουμε τα ΝΚ κύτταρα με μια απλή βιοψία ενδομητρίου, όταν η γυναίκα βρίσκεται στη δεύτερη φάση του κύκλου. Με τη χρήση μιας ειδικής συσκευής λήψης και χωρίς νάρκωση λαμβάνεται το απαραίτητο υλικό το οποίο στέλνεται άμεσα σε εξειδικευμένο εργαστήριο του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης».

Και στην Ελλάδα

Το σημαντικό είναι ότι πλέον υπάρχει η δυνατότητα διενέργειας της εξέτασης και στην Ελλάδα, όπου γίνεται η λήψη και στη συνέχεια το υλικό αποστέλλεται στο εργαστήριο στη Γερμανία. Η απάντηση λαμβάνεται εντός 10 ημερών και η θεραπεία μπορεί να ξεκινήσει άμεσα.

Η θεραπεία περιλαμβάνει χρήση σκευασμάτων που περιέχουν κορτιζόνη η οποία προκαλεί σημαντική ελάττωση των ΝΚ κυττάρων και ευνοεί την ανταπόκριση της μήτρας στην εμφύτευση. «Εφόσον διαπιστωθεί η ύπαρξη αυξημένων ποσοστών πλασματοκυττάρων ή γενικότερα φλεγμονή του ενδομητρίου, απαιτείται η λήψη αντιβιοτικών για ένα διάστημα δύο με τριών εβδομάδων», συμπληρώνει ο Δρ Ζερβομανωλάκης.

Μετά το τέλος της θεραπείας, η γυναίκα με ιστορικό αποβολών μέχρι το τέλος του πρώτου τριμήνου έχει αυξημένες πιθανότητες να μείνει έγκυος ξανά φυσιολογικά χωρίς πρόβλημα, εφόσον βέβαια ο ειδικός κρίνει ότι η φυσιολογική σύλληψη είναι ακόμη εφικτή.

«Όταν η διάγνωση συνδυάζεται με προβλήματα στην αιμάτωση του εμβρύου, τη λεγόμενη θρομβοφιλία, η οποία είναι συχνή σε γυναίκες με ιστορικό θρομβώσεων ή εγκεφαλικών επεισοδίων στην οικογένεια και ανακαλύπτεται με ειδικές εξετάσεις αίματος συνεχίζεται η κατάλληλη αγωγή, ως αντιπηκτική αγωγή με ενέσεις ηπαρίνης και ασπιρίνη χαμηλής δόσης, σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και της λοχείας», σύμφωνα με τον Δρ Ζερβομανωλάκη.

Τέλος, για την περίπτωση που κριθεί απαραίτητη η εξωσωματική γονιμοποίηση, ο ειδικός συμβουλεύει η προσπάθεια να γίνεται αμέσως μετά το τέλος της θεραπείας. «Η εμπειρία δείχνει ότι χρόνιες καταστάσεις συνοδεύονται από υψηλές πιθανότητες υποτροπής, οπότε όσο γρηγορότερα γίνει η εξωσωματική γονιμοποίηση τόσο υψηλότερες είναι οι πιθανότητες επιτυχούς έκβασης», καταλήγει ο Δρ Ιωάννης Ζερβομανωλάκης.

Πηγή: in.gr

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Δρ Τζίε Τζου του Νοσοκομείου Brigham & Women’s της Βοστώνης, ανέλυσαν στοιχεία για 20.169 γυναίκες, που είχαν γεννήσει μεταξύ Ιουνίου 2015-Αυγούστου 2017 και από τις οποίες οι 817 (4,1%) είχαν εκδηλώσει επιλόχειο κατάθλιψη.

Μειωμένο κίνδυνο επιλόχειου κατάθλιψης είχαν όσες γυναίκες είχαν μεγαλύτερης διάρκειας εγκυμοσύνη και ιδίως όσες ήταν μεγαλύτερης ηλικίας. Όταν μια ώριμη γυναίκα γεννά ένα υγιές σωστά ανεπτυγμένο παιδί, σύμφωνα με τους ερευνητές, έχει μικρότερη πιθανότητα κατάθλιψης από ό,τι μια νέα γυναίκα που γεννά ένα πρόωρο μωρό.

Αυξημένος ήταν ο κίνδυνος κατάθλιψης για όσες στη διάρκεια του τοκετού δεν είχαν υποβληθεί σε επισκληρίδιο αναισθησία, με συνέπεια να πονέσουν περισσότερο. Ακόμη, οι υπέρβαρες και παχύσαρκες γυναίκες κινδύνευαν περισσότερο να εκδηλώσουν επιλόχειο κατάθλιψη. Ο τρόπος του τοκετού (φυσικός ή δια καισαρικής τομής) δεν φάνηκε να παίζει ρόλο.

Τουλάχιστον μία γυναίκα στις δέκα (10%) εμφανίζει άγχος ή κατάθλιψης μετά τη γέννα. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν λύπη, ανησυχία, αναστάτωση, μειωμένη ικανότητα συγκέντρωσης κ.α. Η επιλόχειος κατάθλιψη οφείλεται σε ένα συνδυασμό ορμονικών αλλαγών στο σώμα της γυναίκας, ψυχολογικών προσαρμογών στο νέο ρόλο της μητέρας και σωματικής κόπωσης. Αν δεν αντιμετωπισθεί κατάλληλα, η ψυχική αυτή κατάσταση μπορεί να οδηγήσει σε ελλειμματική σχέση με το βρέφος και σε πρόκληση στρες στην υπόλοιπη οικογένεια.

Το μήκος της καισαρικής τομής

Μια δεύτερη αμερικανική έρευνα, που παρουσιάσθηκε στο ίδιο συνέδριο, από ερευνητές με επικεφαλής την αναισθησιολόγο Δρ Ρουθ Λαντάου του Ιατρικού Κέντρου του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, δείχνει ότι τόσο οι μικρού όσο και οι μεγάλου μήκους τομές πρέπει να αποφεύγονται από τους γιατρούς, όταν η γυναίκα γεννά δια καισαρικής τομής, καθώς και στις δύο αυτές περιπτώσεις ο πόνος μετά μπορεί να είναι μεγαλύτερος.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η ιδανική τομή έχει μήκος 12 έως 17 εκατοστών. Τομές κάτω των 12 ή άνω των 17 εκατοστών αυξάνουν την πιθανότητα για πρόκληση μεγαλύτερου πόνου.

Οι ερευνητές, που μελέτησαν στοιχεία για 690 καισαρικές τομές και παρακολούθησαν την μετεγχειρητική εξέλιξη των γυναικών για διάστημα έως ενός έτους, επεσήμαναν ότι οι τομές εμφανίζουν μεγάλες αποκλίσεις, από εννέα έως 23 εκατοστά, ενώ και ο πόνος που μπορεί να νιώθει μια γυναίκα μετά, διαφέρει σημαντικά. Χρόνιο πόνο -ακόμη κι ένα έτος μετά τον τοκετό- βιώνουν πάντως ελάχιστες γυναίκες (κάτω του 3%).

Παλαιότερες μελέτες, κυρίως σε ζώα, είχαν εγείρει ανησυχίες για επίπτωση της έκθεσης στα ηλεκτρομαγνητικά πεδία από τα κινητά τηλέφωνα στον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο των εμβρύων. Αλλά τα αποτελέσματα ήταν συγκεχυμένα και πολλές έρευνες ήταν μικρές ή σύντομες σε διάρκεια για να καταγραφεί η μακροχρόνια επίπτωση από τη χρήση του κινητού τηλεφώνου στην ανάπτυξη του παιδικού οργανισμού.

Στην παρούσα μελέτη, επιστημονική ομάδα του Νορβηγικού Ινστιτούτου Δημόσιας Υγείας, με επικεφαλής τον Δρ Γιαν Αλεξάντερ, μελέτησαν στοιχεία για 45.389 ζευγάρια μητέρας-παιδιού, ρωτώντας τις μητέρες για την χρήση του κινητού τηλεφώνου κατά την κύηση και τις λεκτικές, επικοινωνιακές και κινητικές δεξιότητες του παιδιού τους σε ηλικία τριών και πέντε ετών.

Συνολικά, το 10% των γυναικών δήλωσε ότι δεν χρησιμοποιούσαν ποτέ ή σπάνια κινητό τηλέφωνο κατά την κύηση, ενώ το 39% θεωρήθηκαν χαμηλού επιπέδου χρήστριες, το 47% ενδιάμεσου και το 4% έκαναν μεγάλη χρήση της συσκευής.

Οι επιστήμονες θεώρησαν τις γυναίκες ως χαμηλού επιπέδου χρήστριες αν χρησιμοποιούσαν το κινητό τους τηλέφωνο λίγες φορές την εβδομάδα και αυτές της ενδιάμεσης κατηγορίας αν το χρησιμοποιούσαν καθημερινά. Η υπερβολική χρήση σήμαινε τουλάχιστον μια ώρα ημερησίως.

Συγκριτικά με τα παιδιά που είχαν γεννηθεί από μητέρες με σπάνια χρήση κινητού τηλεφώνου κατά την κύηση, τα παιδιά των υπολοίπων γυναικών είχαν 27% χαμηλότερο κίνδυνο να έχουν μειωμένη περιπλοκότητα στην σύνθεση προτάσεων, 14% μικρότερο κίνδυνο ατελούς γραμματικής και 31% λιγότερες πιθανότητες μέτριας γλωσσικής υστέρησης σε ηλικία τριών ετών. Επίσης, είχαν 18% μειωμένο κίνδυνο χαμηλής κινητικής δεξιότητας στην ίδια ηλικία.

«Δεν προέκυψαν αποδείξεις για επιβλαβή επίδραση της μητρικής χρήσης του κινητού τηλεφώνου κατά την κύηση στη νευροανάπτυξη του παιδιού σε ηλικία τριών και πέντε ετών. Μάλιστα, προς έκπληξη όλων, όσο περισσότερο η μητέρα χρησιμοποιούσε το κινητό στην εγκυμοσύνη, τόσο καλύτερες οι λεκτικές και κινητικές ικανότητες του παιδιού σε ηλικία τριών ετών», υποστηρίζει ο Δρ Αλεξάντερ.

Και διευκρινίζει ότι η μελέτη δεν ήταν ένα ελεγχόμενο πείραμα σχεδιασμένο να απόδειξη αν και πως η έκθεση στο κινητό τηλέφωνο κατά την κύηση μπορεί να επηρεάσει την παιδική ανάπτυξη. Επίσης, οι γονείς μπορεί να μην είχαν δώσει ακριβείς πληροφορίες για την λεκτική ανάπτυξη των παιδιών τους. Αλλά και πάλι τα αποτελέσματα είναι καθησυχαστικά για τις επιτόκους που κάνουν χρήση του κινητού τηλεφώνου.

Όπως αναφέρεται σε άρθρο στο επιστημονικό έντυπο New England Journal of Medicine ερευνητές του Πανεπιστημίου του Έξετερ στη Μ. Βρετανία, με επικεφαλής τον κύπριο καθηγητή Εμβρυϊκής Ιατρικής στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου, Κύπρο Νικολαΐδη, παρατήρησαν ότι η χορήγηση 150 mg ασπιρίνης σε εγκύους οδήγησε σε 62% μείωση του ποσοστού της πρόωρης προεκλαμψίας, που θα συντελούσε σε τοκετό πριν την 37η εβδομάδα κυοφορίας.

Επίσης, οι επιστήμονες παρατήρησαν 82% μείωση στο ποσοστό της πολύ πρώιμης προεκλαμψίας, που θα συντελούσε δηλαδή σε τοκετό πριν την 34η εβδομάδα της κύησης.

Η διπλή μελέτη

Στη διπλή-τυφλή ελεγχόμενη μελέτη έλαβαν μέρος 1.776 γυναίκες με υψηλό κίνδυνο πρόωρης προεκλαμψίας και επιβεβαιώθηκε η χαμηλότερη συχνότητα της πάθησης στις γυναίκες που έπαιρναν ασπιρίνη, συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Πρόωρη προεκλαμψία εκδηλώθηκε σε 13 γυναίκες (1,6%) της ομάδας που πήρε ασπιρίνη, συγκριτικά με 35 (4,3%) της ομάδας ελέγχου. Οι έγκυες γυναίκες πήραν 150 mg ασπιρίνης την ημέρα από 11 έως 14 εβδομάδες κύησης μέχρι και την 36η εβδομάδα.

«Αυτή η εκτενής μελέτη είναι μια σαφής απόδειξη ότι οι γυναίκες μπορούν να πάρουν απλά μέτρα προφύλαξης κατά το πρώτο τρίμηνο της κύησης για να μειώσουν σημαντικά τις πιθανότητες εκδήλωσης πρόωρης προεκλαμψίας», εξηγεί ο Δρ Νικολαΐδης.

Η προεκλαμψία, που συνήθως χαρακτηρίζεται από την απότομη αύξηση της αρτηριακής πίεσης και πρωτεΐνουρία στη μήτερα, προκαλεί μείωση της ροής του αίματος στον πλακούντα, περιορίζοντας έτσι τη διοχέτευση οξυγόνου και θρεπτικών συστατικών στο έμβρυο, με αποτέλεσμα τον περιορισμό της ανάπτυξής του.

Το οικογενειακό ιστορικό προεκλαμψίας, η παχυσαρκία, ο διαβήτης, η υπέρταση ή νεφροπάθεια αυξάνουν την πιθανότητα εκδήλωσης της πάθησης κατά την κύηση. Η σοβαρής μορφής προεκλαμψίας αφορά περίπου στο 2% των κυήσεων και η ενδιάμεση κατάσταση το 6% των εγκύων.

Ο κίνδυνος επιπλοκών θεωρείται ιδιαίτερα υψηλός όταν η προεκλαμψία είναι σοβαρής μορφής και εκδηλώνεται νωρίς κατά την κύηση, καθώς μπορεί να προκαλέσει πρόωρο τοκετό και σε σπάνιες περιπτώσεις τον θάνατο της μητέρας και του νεογνού.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η μελέτη του Κύπρου Νικολαΐδη εντάσσεται σε μια σειρά ερευνών που τεκμηριώνουν την θετική επίδραση της χαμηλής δοσολογίας ασπιρίνης. Ανασκόπηση 30 ήδη δημοσιευμένες ερευνών για το όφελος δόσεων από 50 έως και 150 mg ασπιρίνης την ημέρα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μειώνουν κατά 10% τη συχνότητα της προεκλαμψίας.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ήδη συστήνει την χαμηλής δοσολογίας ασπιρίνη για την πρόληψη της προεκλαμωίας σε γυναίκες υψηλού κινδύνου και μάλιστα η χορήγηση να ξεκινά πριν την 20η εβδομάδα κύησης. Η μελέτη του Κύπρου Νικολαΐδη παρουσιάστηκε στο 16ο Παγκόσμιο Συνέδριο Εμβρυϊκής Ιατρικής που διεξάγεται στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας.

Οι επιστήμονες από τη Βρετανία (μεταξύ των οποίων ένας Έλληνας) ανέπτυξαν ηπατικό ιστό με τη βοήθεια πολυδύναμων βλαστικών κυττάρων. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το «κοκτέιλ» των περίπου 7.000 χημικών ουσιών που περιέχει το τσιγάρο, είναι ιδιαίτερα βλαπτικό για τα βλαστικά εμβρυικά κύτταρα που αναπτύσσονται και γίνονται ηπατικά κύτταρα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Ντέιηβιντ Χέι του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό τοξικολογίας “Archives of Toxicology”, σύμφωνα με το BBC. Στην έρευνα συμμετείχε ο ελληνικής καταγωγής δρ Παναγιώτης Φίλης του Ινστιτούτου Ιατρικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Αμπερντίν στη Σκωτία.

Η μελέτη δείχνει ότι η νικοτίνη, οι πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες και οι άλλες ουσίες του τσιγάρου επιδρούν στην ηπατική ανάπτυξη του εμβρύου διαφορετικά στα αγόρια από ό,τι στα κορίτσια, αλλά βλαβερά και στα δύο φύλα, αν και όχι με τον ίδιο τρόπο.