Γι’ αυτό το λόγο οι γονείς θα πρέπει να γνωρίζουν τα συμπτώματα και να οδηγήσουν έγκαιρα το παιδί στον ωτορινολαρυγγολόγο ή στον παιδίατρο.

«Ιιγμορίτιδα στα παιδιά μπορεί να αντιμετωπιστεί εύκολα στην αρχή, αλλά και πολύ δύσκολα αν αργήσει η έναρξη της θεραπείας» αναφέρει ο Χειρουργός Ωτορινολαρυγγολόγος Μηνάς Ν. Αρτόπουλος και προσθέτει:

«Είναι μία νόσος με πολλές αιτιολογίες και χρειάζεται πείρα τόσο στη σωστή και έγκαιρη διάγνωση, όσο και στην κατάλληλη θεραπεία. Είναι δε σημαντική η άμεση παραπομπή από τον παιδίατρο στον ειδικό ωτορινολαρυγγολόγο». Η ιγμορίτιδα είναι φλεγμονή των κόλπων που βρίσκονται στο πρόσωπο. Φλεγμαίνουν όμως και οι υπόλοιποι κόλποι (μετωπιαίοι, σφηνοειδείς και ηθμοειδείς) και ουσιαστικά το σύνολο της μύτης. Γι’ αυτό το λόγο συνήθως μιλάμε για ρινοκολπίτιδα.

«Έχουμε δυο μορφές, την οξεία και την χρόνια ιγμορίτιδα» εξηγεί ο κ. Αρτόπουλος. Συγκεκριμένα;

Οξεία ιγμορίτιδα:

Εμφανίζεται συνήθως μετά από ένα κοινό κρυολόγημα. Είναι ιογενούς αιτιολογίας, αλλά μπορεί και να εξελιχθεί σε βακτηριδιακή και μπορεί να διαρκέσει 10-14 ημέρες. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν: παχύρευστες βλεννοπυώδεις εκκρίσεις από τη μύτη, μπούκωμα στη μύτη, πυρετό, βήχα, πονοκέφαλο και χρόνια ιγμορίτιδα:

Τα επεισόδια της χρόνιας ιγμορίτιδας μπορούν να εμφανιστούν 4-6 φορές το χρόνο και η διάρκειά τους ξεπερνά συνολικά τις 12 εβδομάδες. Μπορεί να συνοδεύεται από:

-ρινικούς πολύποδες (σπάνιοι στα παιδιά),

-από αλλεργίες, άσθμα,

-ανοσοανεπάρκεια,

-κυστική ίνωση,

-γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και

άλλες σπανιότερες παθήσεις.

«Γι’ αυτό το λόγο είναι αναγκαία η στενή συνεργασία του ωτορινολαρυγγολόγου και του παιδιάτρου σε επίπεδο τόσο διάγνωσης όσο και θεραπείας της νόσου που ταλαιπωρεί το παιδί και τους γονείς του» αναφέρει ο κ. Αρτόπουλος.

Πρόληψη και θεραπεία

Η πρόληψη σε κάθε νόσημα είναι εξίσου σημαντική με τη θεραπεία, αν όχι σημαντικότερη. Στο πλαίσιο αυτό, τρία είναι τα προληπτικά μέτρα που μπορούν να εφαρμοστούν:

1. Η υγιεινή της μύτης θα πρέπει να αποτελεί καθημερινή υπόθεση, με τη χρήση του φυσιολογικού ορού σε πρώτο πλάνο.

2. Το σπίτι θα πρέπει να μην έχει οσμές από τσιγάρο. Οι καπνιστές γονείς θα πρέπει να βρουν κάποιον τρόπο ώστε η ατμόσφαιρα στο σπίτι να παραμένει καθαρή.

3. Η ανακάλυψη των αλλεργιογόνων αυτών που πιθανώς να ευθύνονται για την ανάπτυξη της αλλεργικής ρινίτιδας με ειδικά τεστ.

Στην οξεία ιγμορίτιδα χορηγούνται:

-Πολλά υγρά, ούτως ώστε να ρευστοποιούνται και να αποβάλλονται οι βλέννες ευκολότερα,

-Φυσιολογικός ορός και αποσυμφορητικά από τη μύτη ώστε να παραμείνει ανοικτή και να μην αναπνέει το παιδί από το στόμα,

-Αντιβιοτικά φάρμακα από του στόματος για 10-14 ημέρες είναι η θεραπεία εκλογής,

Σε περίπτωση γνωστής αλλεργικής ρινίτιδας θα πρέπει να χορηγηθεί συμπληρωματικά και ένα αντιισταμινικό φάρμακο

Στη χρόνια ιγμορίτιδα:

-Η χρήση αντιβιοτικών μπορεί να διαρκέσει από 2 έως 6 εβδομάδες.

-Ισότονα και υπέρτονα διαλύματα ορού (πλύσεις) μπορούν να μειώσουν τις ρινικές εκκρίσεις και το οίδημα.

-Η τοποθέτηση τοπικών κορτικοστεροειδών και συμφορητικών μπορούν να χρησιμοποιηθούν για 7-10 ημέρες, όχι όμως για μεγαλύτερο διάστημα.

-Η αντιμετώπιση τόσο της αλλεργικής ρινίτιδας όσο και της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης, ως αιτιών της νόσου, αποτελεί το σημείο κλειδί για την αντιμετώπιση της χρόνιας ιγμορίτιδας.

-Η χειρουργική αντιμετώπιση αφορά στις περιπτώσεις εκείνες όπου αποτυγχάνει η συντηρητική-φαρμακευτική αγωγή.

Πηγή: onmed.gr

Σε μελέτη με 578 ασθενείς οι οποίοι είχαν πάθει έμφραγμα λόγω απόφραξης κάποιας στεφανιαίας αρτηρίας της καρδιάς τους ανακάλυψαν ότι ο κίνδυνος για έμφραγμα αυξάνεται έως 17 φορές μετά από μία γρίπη, βρογχίτιδα ή πνευμονία. Το εύρημα αυτό επιβεβαιώνει εκείνο προγενέστερων μελετών που είχαν συσχετίσει τις αναπνευστικές λοιμώξεις με τα καρδιακά επεισόδια, λένε οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ.

«Τα στοιχεία μας υποδηλώνουν ότι οι λοιμώξεις του αναπνευστικού μπορεί να δράσουν ως εκλυτικοί παράγοντες για το έμφραγμα», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Τζέφρυ Τόφλερ, καθηγητής Προληπτικής Καρδιολογίας στο πανεπιστήμιο.

«Ο αυξημένος κίνδυνος δεν παρατηρείται μόνο κατά την έναρξη των αναπνευστικών συμπτωμάτων, αλλά κορυφώνεται στις επτά  ημέρες από την εκδήλωσή τους και σταδιακά μειώνεται, παραμένοντας όμως αυξημένος για περισσότερο από έναν μήνα», πρόσθεσε. Η νέα μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Internal Medicine Journal.

Όπως εξηγούν ο δρ Τόφλερ και οι συνεργάτες του, μέσα σε τέσσερις ημέρες από την εισαγωγή των ασθενών με έμφραγμα στο νοσοκομείο, τους ρώτησαν για τις δραστηριότητές τους πριν από το καρδιακό επεισόδιο, καθώς και αν είχαν εκδηλώσει «κάποια ασθένεια σαν γρίπη με πυρετό και πονόλαιμο» ή αν είχαν διαγνωσθεί «με βρογχίτιδα ή πνευμονία».

Το 17% των ασθενών ανέφεραν πως είχαν συμπτώματα λοίμωξης του ανώτερου αναπνευστικού την εβδομάδα πριν από το έμφραγμα, ενώ το 21% είπαν το ίδιο για τις 35 ημέρες που προηγήθηκαν αυτού. Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι οι ασθενείς που είχαν περάσει μια ίωση του αναπνευστικού είχαν έως και 17 φορές περισσότερες πιθανότητες να πάθουν έμφραγμα μέσα στην πρώτη εβδομάδα της ίωσής τους, σε σύγκριση με όσους δεν την είχαν εκδηλώσει.

Πώς θα μπορούσε μια λοίμωξη του αναπνευστικού να ενεργοποιήσει το έμφραγμα; «Ίσως αυξάνει την τάση του αίματος να θρομβώνει ή τα επίπεδα φλεγμονής. Μπορεί επίσης να προκαλούνται βλάβες στα τοιχώματα των αγγείων εξαιτίας της συσσώρευσης τοξινών λόγω της αναπνευστικής λοίμωξης», είπε ο δρ Τόφλερ. Και συνέχισε: «Όποια κι αν είναι η αιτία, ο κόσμος πρέπει να ξέρει ότι ναι μεν ο απόλυτος κίνδυνος για έμφραγμα μετά την ίωση είναι σχετικά μικρός, αλλά πρέπει να έχει το νου του, ώστε αν τυχόν εκδηλώσει κανείς ύποπτα συμπτώματα να τρέξει γρήγορα στο νοσοκομείο».

Στα συμπτώματα αυτά συμπεριλαμβάνονται δύσπνοια, πόνος και αίσθημα πίεσης στο στήθος και στα μπράτσα, ναυτία, ζάλη ή κρύος ιδρώτας, πρόσθεσε. Τα νέα ευρήματα εξηγούν γιατί είναι τα εμφράγματα ιδιαιτέρως αυξημένα τον χειμώνα, που είναι η κατ’ εξοχήν εποχή των ιώσεων του αναπνευστικού, καταλήγουν οι ερευνητές.