Η υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής, με ισορροπημένη διατροφή, επαρκή ύπνο και τακτική σωματική δραστηριότητα, δεν αποτελεί απλώς μέσο απώλειας βάρους, αλλά θεμέλιο γενικής ευεξίας και, κυρίως, πρόληψης ασθενειών. Ένας από τους βασικούς πυλώνες αυτής της προσέγγισης, η άσκηση, έχει επανειλημμένα συνδεθεί με πληθώρα οφελών για την υγεία. Μεταξύ αυτών, ξεχωρίζει η μείωση του κινδύνου εμφάνισης διαφόρων μορφών καρκίνου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του πεπτικού συστήματος.

Μια σχετικά απλή μεταβολή στις καθημερινές μας συνήθειες μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην πρόληψη κακοηθειών, οι οποίες εμφανίζονται ολοένα και συχνότερα σε άτομα κάτω των 50 ετών και αναμένεται να αυξηθούν περαιτέρω τα επόμενα χρόνια. Είναι ήδη γνωστό ότι ο καθιστικός τρόπος ζωής, η παχυσαρκία, το κάπνισμα και η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ πολλαπλασιάζουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου. Ωστόσο, μέχρι πρόσφατα δεν ήταν απολύτως σαφές πόση άσκηση και για πόσο διάστημα απαιτείται για να επιτευχθεί ουσιαστική προστασία.

Σε αυτό το ερώτημα απαντά νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο JAMA Oncology, η οποία εξέτασε πόσες ώρες εβδομαδιαίας άσκησης χρειάζονται, ώστε να μειωθεί σημαντικά η πιθανότητα εμφάνισης ή θανάτου από ορισμένους από τους πιο συχνούς καρκίνους του πεπτικού: του εντέρου, του ήπατος και του παγκρέατος, οι οποίοι ευθύνονταν -μόνο το 2024 -για περίπου 40% των θανάτων από τη νόσο.

Σύμφωνα με τα ευρήματα, όσοι διατηρούν ένα μέτριο επίπεδο φυσικής δραστηριότητας, αυξάνοντας τον καρδιακό τους ρυθμό για περίπου 17 ΜΕΤ-ώρες (metabolic equivalent of task) την εβδομάδα, εμφανίζουν τη μεγαλύτερη μείωση κινδύνου. Για παράδειγμα, αυτό αντιστοιχεί σε 5 ώρες έντονου περπατήματος ή 2 ώρες τρεξίματος εβδομαδιαίως. Ακόμη σημαντικότερος παράγοντας, ωστόσο, αποδεικνύεται η συνέπεια.

Η μελέτη

Η έρευνα, υπό την καθοδήγηση της Δρ. Yiwen Zhang από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας T.H. Chan του Πανεπιστημίου Harvard, ανέλυσε δεδομένα από 3 μεγάλες αμερικανικές μελέτες με 231.067 συμμετέχοντες, οι οποίοι παρακολουθήθηκαν για περίπου 32 χρόνια. Κανείς από τους συμμετέχοντες δεν είχε ιστορικό καρκίνου ή καρδιαγγειακής νόσου κατά την έναρξη, ενώ κάθε 2-4 χρόνια συμπλήρωναν ερωτηματολόγια σχετικά με τη διατροφή, τη φυσική δραστηριότητα και το ιατρικό τους ιστορικό.

Η καταγραφή της άσκησης περιλάμβανε δραστηριότητες όπως περπάτημα, τζόκινγκ, ποδηλασία, κολύμβηση, τένις, ήπιες μορφές άσκησης, εργασία σε εξωτερικό χώρο αλλά και το πόσους ορόφους ανέβαιναν με τις σκάλες καθημερινά. Κατά τη διάρκεια της μελέτης καταγράφηκαν 6.358 περιστατικά καρκίνου του πεπτικού και 3.791 θάνατοι, οι οποίοι επιβεβαιώθηκαν μέσω ιατρικών αρχείων.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι ενήλικες ηλικίας 40-75 ετών με τα υψηλότερα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας εμφάνιζαν τον χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης και θανάτου από καρκίνο του πεπτικού συστήματος. Αν και τα βέλτιστα αποτελέσματα προέκυπταν γύρω στις 50 ΜΕΤ-ώρες εβδομαδιαίως, το στοιχείο-«κλειδί» ήταν η διαχρονική σταθερότητα. Όσοι ασκούνταν περίπου 17 ΜΕΤ-ώρες κάθε εβδομάδα για 30 χρόνια, εμφάνιζαν 17% χαμηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου.

Γιατί η συνέπεια είναι το «μυστικό»

Τα οφέλη της άσκησης δεν περιορίζονται στη ρύθμιση του βάρους. Όπως εξηγεί η Δρ. Zhang, η φυσική δραστηριότητα επιδρά αντικαρκινικά με πολλούς τρόπους: βελτιώνει την ευαισθησία στην ινσουλίνη, μειώνει τη φλεγμονή, ενισχύει τη λειτουργία του ανοσοποιητικού, ενώ συμβάλλει και στη βελτίωση της πέψης, μειώνοντας τον χρόνο έκθεσης του εντερικού τοιχώματος σε δυνητικά τοξικούς παράγοντες.

Η συνέπεια, λοιπόν, είναι κρίσιμη. Ακόμη και μικρότερες ποσότητες άσκησης, εφόσον εκτελούνται συστηματικά, είναι ωφέλιμες.

Τα προειδοποιητικά σημάδια

Σύμφωνα με ανάλυση του οργανισμού One Cancer Voice, έως το 2040 οι συχνότερες μορφές καρκίνου (μαστού, προστάτη και πνεύμονα) αναμένεται να φτάσουν σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, ενώ πάνω από 63.000 περιπτώσεις θα αφορούν παιδιά και νέους. Η Αγγλία, για παράδειγμα, έχει ήδη καταγράψει μια από τις ταχύτερες αυξήσεις στα περιστατικά πρώιμης εμφάνισης καρκίνου του εντέρου παγκοσμίως, με μέση ετήσια άνοδο 3,6% την περίοδο 2007-2017 στους κάτω των 50 ετών.

Σε αυτό προστίθεται και η δυσκολία έγκαιρης διάγνωσης των γαστρεντερικών καρκίνων, οι οποίοι συνήθως εντοπίζονται σε προχωρημένο στάδιο. Ωστόσο, ορισμένα συμπτώματα που καλό είναι να μας κινητοποιήσουν, τα εξής:

    Καρκίνος παχέος εντέρου: αίμα στα κόπρανα, αλλαγές στις συνήθειες του εντέρου, ανεξήγητη απώλεια βάρους, κόπωση, πόνος ή οίδημα στην κοιλιακή χώρα, απόφραξη του εντέρου.

    Καρκίνος στομάχου: δυσκολία στην κατάποση, δυσπεψία ή καούρα, ναυτία, ανεξήγητη απώλεια βάρους, ψηλαφητή μάζα στο άνω μέρος της κοιλιάς, αδυναμία.

    Καρκίνος παγκρέατος: κοιλιακός ή οσφυϊκός πόνος, ίκτερος (κιτρίνισμα δέρματος και ματιών), ανεξήγητη απώλεια βάρους, λιπαρά ή επιπλέοντα κόπρανα.

Πηγή: ygeiamou

Τον μεγαλύτερο κίνδυνο διατρέχουν οι πιο μορφωμένοι άνδρες, διπλάσιο από ό,τι όσοι έχουν χαμηλό μορφωτικό επίπεδο. Επίσης, σύμφωνα με τη μελέτη, για να έχει κανείς το κεφάλι του ήσυχο, πρέπει μάλλον να παντρευτεί βιβλιοθηκάριο ή γεωργό, ενώ αντίθετα έχει κάθε λόγο ανησυχίας, αν το ταίρι του είναι σεφ εστιατορίου ή ρεσεψιονίστ ξενοδοχείου.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια Καρολάιν Ούγκλα, μελέτησαν στοιχεία για όλα τα ζευγάρια στη Δανία, που είχαν παντρευτεί μεταξύ 1981-2002, εκ των οποίων περίπου 100.000 είχαν πάρει διαζύγιο κάποια στιγμή αργότερα.

Η μελέτη αναζήτησε τους παράγοντες εκείνους που αυξάνουν την πιθανότητα διαζυγίου. Διαπίστωσε ότι ο κίνδυνος αυξάνει, όσο μεγαλύτερη είναι η αναλογία των συναδέλφων αντίθετου φύλου στην εργασία του/της συζύγου, κάτι που ισχύει ιδίως για τους άνδρες.

Άνδρες που δούλευαν σε περιβάλλον με σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες συναδέλφους, είχαν κατά μέσο όρο 15% μεγαλύτερη πιθανότητα να χωρίσουν, από ό,τι άνδρες που εργάζονταν σε ανδροκρατούμενο περιβάλλον. Γυναίκες που δούλευαν κυρίως μαζί με άνδρες, είχαν 10% μεγαλύτερη πιθανότητα να χωρίσουν.

Εξάλλου, τα διαζύγια είναι συχνότερα μεταξύ των εργαζομένων, όταν οι συνάδελφοί τους είναι νεότερης ηλικίας. Μερικά επαγγέλματα «ευνοούν» τα διαζύγια, όπως η εργασία σε ξενοδοχεία και εστιατόρια, ενώ άλλα την αποθαρρύνουν, όπως η γεωργία και η εργασία σε βιβλιοθήκες (αυτό ισχύει και για τα δύο φύλα).

Είναι προφανές, σύμφωνα με τους ερευνητές, ότι η απιστία και το διαζύγιο είναι πιθανότερα, αν ένας εργαζόμενος στη δουλειά του έχει πολλές ευκαιρίες για κοινωνικές σχέσεις με το αντίθετο φύλο. In.gr

Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Χάρτη Πρόβλεψης Κινδύνου Πυρκαγιάς, κατηγορία κινδύνου 4 προβλέπεται για Λέσβο, Χίο, Σάμο, Ικαρία, Βοιωτία, Εύβοια, Σκύρο κι Αττική. Μεταξύ των περιοχών που βρίσκονται στην κατηγορία κινδύνου 3 (υψηλός κίνδυνος), βρίσκεται και η Χαλκιδική, η Θάσος, αλλά και περιοχή στην Αλεξανδρούπολη.

Η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας έχει ενημερώσει τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες, καθώς και τις περιφέρειες και τους δήμους των περιοχών αυτών, ώστε να βρίσκονται σε αυξημένη ετοιμότητα πολιτικής προστασίας προκειμένου να αντιμετωπίσουν άμεσα τυχόν επεισόδια πυρκαγιών.

Παράλληλα, συνιστά στους πολίτες να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και να αποφεύγουν ενέργειες στην ύπαιθρο που μπορούν να προκαλέσουν πυρκαγιά από αμέλεια, όπως η ρίψη αναμμένων τσιγάρων, το κάψιμο ξερών χόρτων και κλαδιών ή υπολειμμάτων καθαρισμού, η χρήση μηχανημάτων που προκαλούν σπινθήρες όπως δισκοπρίονα, συσκευές συγκόλλησης, η χρήση υπαίθριων ψησταριών κ.α. Επίσης, υπενθυμίζει ότι κατά τη διάρκεια της αντιπυρικής περιόδου απαγορεύεται η καύση των αγρών.

Πάντα υπήρχε ανησυχία σχετικά με τη χρήση πλαστικών (είτε μεμβράνης περιτυλίγματος, είτε πλαστικών δοχείων) στο φούρνο μικροκυμάτων, λόγω της πιθανότητας διαρροής τοξινών εξαιτίας της θερμότητας και της μόλυνσης των τροφών, άρα και του οργανισμού.

«Κάποιες από τις αρχικές ανησυχίες αφορούν τις διοξίνες στο περιβάλλον, οι οποίες είναι τοξικές ενώσεις που απελευθερώνονται όταν τα σκουπίδια καίγονται και μπορούν να προκαλέσουν προβλήματα αναπαραγωγής ακόμη και καρκίνο», δηλώνει ο παθολόγος Dr. Matthew Mintz.

Ωστόσο, τα πλαστικά δεν περιέχουν διοξίνες. Τα πλαστικά περιέχουν δυο δυνητικά επιβλαβείς ενώσεις: τη δισφαινόλη-Α (BPA), η οποία προστίθεται για να κάνει το πλαστικό σκληρό και διαυγές, και φθαλικές ενώσεις, που καθιστούν τα πλαστικά πιο εύκαμπτα και μαλακά.

«Ακόμη και χωρίς θερμότητα, υπάρχει κάποια ανησυχία ότι τα πλαστικά που έρχονται σε επαφή με τρόφιμα ή ποτά για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να είναι επικίνδυνα και γι ‘αυτό υπάρχουν τόσα μπουκάλια χωρίς BPA που διατίθενται πλέον στην αγορά», προσθέτει ο Δρ Mintz.

Καταστρέφονται τα θρεπτικά συστατικά

Τα μικροκύματα χρησιμοποιούν σύντομα κύματα ενέργειας, τα οποία επηρεάζουν κυρίως τα μόρια του νερού για την πρόκληση δονήσεων και θερμικής ενέργειας, άρα θερμότητας. Η θερμότητα που χρησιμοποιούμε για να μαγειρέψουμε ή να ζεστάνουμε τα φαγητά διασπά τα θρεπτικά συστατικά σε κυτταρικό επίπεδο.

Είναι λοιπόν σημαντικό οι τροφές να μαγειρεύονται σε κατάλληλες θερμοκρασίες για όσο το δυνατόν συντομότερο χρονικό διάστημα, προκειμένου να διατηρούν τις θρεπτικές ουσίες τους. Το υπερβολικό ζέσταμα και μαγείρεμα καταστρέφει τα θρεπτικά συστατικά, όπως οι βιταμίνες και τα αντιοξειδωτικά, τονίζουν οι ειδικοί.

Χημικές αντιδράσεις

Όταν τα κρέατα, τα πουλερικά και τα ψάρια ψήνονται σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, σχηματίζονται στην επιφάνειά τους ουσίες που ονομάζονται ετεροκυκλικές αμίνες και ενοχοποιούνται για καρκίνους.

Ειδικά το ψήσιμο στα κάρβουνα, κρύβει ακόμη έναν κίνδυνο: το λίπος που στάζει πυρολύεται από τον καπνό και παράγονται πολυαρωματικοί υδρογονάνθρακες που είναι ακόμα πιο επικίνδυνοι από τις ετεροκυκλικές αμίνες. Οι ενώσεις αυτές προκαλούν αλλαγές στο DNA, που συνδέονται με τον κίνδυνο καρκίνου.

Υπογονιμότητα

Η έκθεση σε φθαλικές ενώσεις σχετίζεται με προβλήματα γονιμότητας, ενώ η έκθεση του αναπτυσσόμενου εμβρύου σε διασφαινόλη-Α έχει συνδεθεί με τον κίνδυνο ασθενειών, όπως διαβήτης και καρδιοπάθειες. Η συγκεκριμένη ουσία έχει απαγορευτεί σε μπιμπερό και ποτήρια για βρέφη και παιδιά.

Ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ έχει εκδώσει αυστηρές οδηγίες για την κατασκευή πλαστικών που προορίζονται για χρήση σε φούρνο μικροκυμάτων και τα οποία πρέπει να φέρουν την ένδειξη “safe microwave”.

Υπάρχουν όμως επικίνδυνα πλαστικά που όταν θερμαίνονται μπορεί να μολύνουν τα τρόφιμα με επικίνδυνα χημικά. Αυτά είναι όσα αναγράφουν τους αριθμούς 3 (PVC ή βινύλιο), 6 (αφρός πολυστερίνης) ή 7 (μπορεί να περιέχουν BPA) και βρίσκονται συνήθως σε πλαστικές συσκευασίες έτοιμου φαγητού και πλαστικά μπουκάλια νερού.

Πηγή: popsugar.com

Ο ΔΜΣ χρησιμοποιείται παραδοσιακά για την αξιολόγηση της παχυσαρκίας αλλά και διαφόρων άλλων πτυχών της υγείας, όπως ο κίνδυνος εκδήλωσης διαβήτη ή και καρκίνου, ωστόσο φαίνεται πως δεν είναι ο πλέον κατάλληλος δείκτης για την αξιολόγηση της καρδιαγγειακής υγείας.

Στο πλαίσιο της νέας μελέτης, οι ερευνητές παρακολούθησαν 1,692 Αμερικανούς ηλικίας 45 ετών και άνω κατά το διάστημα 2000-2016. Οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν σε κλινική εξέταση και μετρήθηκε το βάρος, το ύψος, η περίμετρος της μέσης και η περίμετρος των γοφών τους. Επίσης, μελετήθηκε ο ιατρικός τους φάκελος ώστε να διαπιστωθεί πόσοι από αυτούς υπέστησαν καρδιακό επεισόδιο (έμφραγμα) όσο διήρκησε η μελέτη.

Από τα στοιχεία προέκυψε πως ο κίνδυνος εμφράγματος ήταν σχεδόν διπλάσιος για τους συμμετέχοντες με φυσιολογικό ΔΜΣ (18,5-24,9 μονάδες) αλλά αυξημένη περίμετρο μέσης (κοιλιακή ή κεντρική παχυσαρκία) συγκριτικά με τους συμμετέχοντες που δεν είχαν συσσωρευμένο λίπος στην κοιλιά, ασχέτως του ΔΜΣ τους.

Πολύτιμη για την αξιολόγηση της καρδιαγγειακής υγείας η αναλογία μέσης-γοφών

Για την αξιολόγηση της κοιλιακής παχυσαρκίας χρησιμοποιείται ένας πολύ απλός δείκτης που ονομάζεται αναλογία μέσης-γοφών. Για τον υπολογισμό του απαιτείται απλώς η μέτρηση της περιφέρειας της μέσης και της περιφέρειας των γοφών με μια μεζούρα και η διαίρεση του πρώτου αριθμού με τον δεύτερο.

Η κοιλιακή παχυσαρκία διαπιστώνεται στις γυναίκες των οποίων η αναλογία μέσης-γοφών ξεπερνά τις 0,85 μονάδες και για τους άντρες των οποίων η αναλογία μέσης-γοφών ξεπερνά τις 0,9 μονάδες.

«Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας εάν η περίμετρος της μέσης σας είναι μεγαλύτερη από την περίμετρο των γοφών σας» συνιστά ο Δρ Χοσέ Μεντίνα-Ινοχόσα, ειδικός σε θέματα Προληπτικής Καρδιολογίας στην Κλινική Μάγιο και ένας εκ των συντακτών της μελέτης.

«Τα άτομα με φυσιολογικό βάρος αλλά συσσωρευμένο λίπος στην κοιλιά κινδυνεύουν περισσότερο να εμφανίσουν καρδιακά προβλήματα σε σύγκριση με όσους δεν έχουν λίπος στην κοιλιά, ακόμη κι αν οι δεύτεροι κρίνονται ως παχύσαρκοι βάσει του ΔΜΣ τους» υπογραμμίζει ο Δρ Μεντίνα-Ινοχόσα.

Τα νέα ευρήματα παρουσιάστηκαν στο πρόσφατο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Προληπτικής Καρδιολογίας (EAPC), το οποίο έλαβε χώρα στη Σλοβενία από τις 19 έως και τις 21 Απριλίου.

Πηγή: onmed.gr

Σύμφωνα με στοιχεία, οι πιθανότητες να σχηματιστούν χολόλιθοι σ’ αυτούς τους ασθενείς κυμαίνονται μεταξύ 13% έως 34%. Οι αιτίες περιλαμβάνουν τη δυσαπορρόφηση των χολικών αλάτων, την απότομη απώλεια του σωματικού βάρους και την υπερανάπτυξη βακτηριδίων στο πεπτικό σύστημα των ασθενών με τη φλεγμονώδη αυτή νόσο του εντέρου.

«Η δημιουργία χολολίθων είναι συχνή στον γενικό πληθυσμό, όμως οι πιθανότητες ανάπτυξής τους στους ασθενείς που υποφέρουν από τη νόσο του Crohn είναι σχεδόν διπλάσιες. Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο για τα άτομα που πάσχουν από ελκώδη κολίτιδα, οι πιθανότητες για τους οποίους συμπίπτουν μ’ αυτές του συνολικού πληθυσμού», σημειώνει ο διδάσκων στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο γενικός χειρουργός Δρ Αναστάσιος Ξιάρχος, πρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρείας Ορθοπρωκτικής Χειρουργικής.

Η χολή είναι ένα υγρό που παράγεται στο ήπαρ, αποθηκεύεται στη χοληδόχο κύστη και απελευθερώνεται κατά τη διάρκεια της πέψης. Η σύνθεσή του είναι κυρίως νερό, χολικά άλατα, χοληστερόλη και χολερυθρίνη και ο ρόλος του είναι η χώνευση των λιπαρών τροφών. Φυσιολογικά, κατά τη διαδικασία της πέψης η χολή απελευθερώνεται στο δωδεκαδάκτυλο, όπου τα χολικά άλατα διασπούν το λίπος ώστε να είναι εύκολα απορροφήσιμα από τον οργανισμό. Αφού επιτελέσουν το έργο τους, τα χολικά άλατα επαναπορροφώνται για να δημιουργήσουν νέες ποσότητες χολής. Στη χολή όμως μερικών ανθρώπων -και συνηθέστερα στους παχύσαρκους, σε όσους ακολουθούν πλούσια σε θερμίδες και ραφιναρισμένους υδατάνθρακες διατροφή χωρίς να λαμβάνουν επαρκείς ποσότητες φυτικών ινών, σε όσους πάσχουν από διαβήτη και μεταβολικό σύνδρομο αλλά και σε όσους μείωσαν απότομα το βάρος τους- υπάρχει υπερβολική ποσότητα από χολικά άλατα, χολερυθρίνη ή χοληστερόλη, με αποτέλεσμα να σχηματίζονται πέτρες στη χολή, δηλαδή σκληρά σωματίδια, διαφορετικής σύνθεσης και χρώματος.

Όπως μας εξηγεί ο Δρ Ξιάρχος, οι πάσχοντες από νόσο του Crohn είναι εύκολο να χάνουν ταχύτατα κιλά εξαιτίας της κατανάλωσης μικρότερων ποσοτήτων τροφής όταν η νόσος βρίσκεται σε έξαρση, με σκοπό τον περιορισμό των συμπτωμάτων. Μια άλλη αιτία είναι ότι στους εν λόγω ασθενείς ενδεχομένως να μην απορροφώνται στο ειλεό τα χολικά άλατα, είτε γιατί έχει αφαιρεθεί χειρουργικά είτε γιατί φλεγμαίνει. Οπότε, τα χολικά άλατα περνούν στο παχύ έντερο και αναμιγνύονται με τη χολερυθρίνη, αλλάζοντάς την σε μορφή που μπορεί να απορροφηθεί εκ νέου, επιστρέφοντας στο ήπαρ για να επαναληφθεί η διαδικασία. Όμως, στη νέα σύσταση υπάρχει επιπλέον χολερυθρίνη, με αποτέλεσμα τη σταδιακή δημιουργία χολόλιθων. Εάν, όμως, τα χολικά άλατα δεν απορροφηθούν και αποβληθούν από τον οργανισμό, τότε το ήπαρ έχει λιγότερη ποσότητα, οπότε η νέα χολή που παράγει είναι αυξημένης περιεκτικότητας σε χοληστερόλη, που συμβάλει στη δημιουργία λίθων χοληστερόλης. Τέλος, η παρουσία υπερβολικών βακτηριδίων στο πεπτικό σύστημα ορισμένων ασθενών με νόσο του Crohn μπορεί να αλλάξουν τη χολερυθρίνη σε μορφή που μπορεί να απορροφηθεί εκ νέου. Η πρόσθετη χολερυθρίνη, όπως προαναφέρθηκε, προκαλεί το σχηματισμό χολολίθων.

Η παρουσία λίθων στη χολή δεν συνεπάγεται απαραιτήτως πόνο, γιατί συχνά όσοι πάσχουν από χολολιθίαση είναι ασυμπτωματικοί. Όταν όμως προκαλείται πόνος, αυτός εντοπίζεται στο άνω δεξιό τμήμα της κοιλίας και η έντασή του κυμαίνεται από ήπιος έως σοβαρός.

Απαραίτητη προϋπόθεση για τη διάγνωση της πάθησης είναι η διενέργεια απεικονιστικών εξετάσεων. Το υπερηχογράφημα είναι η πιο διαδεδομένη, οικονομική και αξιόπιστη μέθοδος ελέγχου της παρουσίας χολολίθων. Το ίδιο αξιόπιστες είναι η αξονική και μαγνητική τομογραφία, μόνο που το κόστος διαφέρει σημαντικά. Εάν απαιτηθεί, μπορεί να ζητηθεί από τον ασθενή να υποβληθεί σε χολοσπινθηρογράφημα, ή σε Ενδοσκοπική Παλίνδρομη Χολάγγειο-Παγκρεατογραφία, μια εξέταση που αξιολογεί αλλά και παρέχει τη δυνατότητα θεραπείας.

Ωστόσο, μόνο οι χολόλιθοι που προκαλούν πόνο ή φράζουν κάποιο σημείο της διαδρομής της χολής παραπέμπονται σε θεραπεία, άλλως σε τακτική παρακολούθηση.

Σύμφωνα με τον Δρ Αναστάσιο Ξιάρχο, η θεραπεία είναι στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων χειρουργική, για την απομάκρυνση της χοληδόχου κύστης, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν επιπτώσεις από την αφαίρεσή της. Η χολοκυστοεκτομή εκτελείται πλέον λαπαροσκοπικά, μέσω πολύ μικρών οπών ή και μόνο μιας, και υπερτερεί έναντι της παλαιότερης, ανοιχτής μεθόδου γιατί ο ασθενής έχει λιγότερο μετεγχειρητικό πόνο, μηδαμινή απώλεια αίματος, ανακάμπτει γρήγορα. Συνέπεια αυτών είναι τόσο η μείωση του συνολικού κόστους της επέμβασης, όσο και της απώλειας των εισοδημάτων του, αφού ο ασθενής επανέρχεται πολύ γρήγορα στις καθημερινές του δραστηριότητες. Όταν, όμως, για τον οποιοδήποτε λόγο η χειρουργική επέμβαση είναι απαγορευτική, τότε μπορεί να συνταγογραφηθούν φάρμακα που διαλύουν τους λίθους ή λιθοτριψία.

Οι χολόλιθοι σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να αφεθούν χωρίς παρακολούθηση. Η παρουσία τους πάντα εγκυμονεί τον κίνδυνο απόφραξης του κυστικού ή του χοληδόχου πόρου, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της φλεγμονής της χοληδόχου κύστης. Αποτέλεσμα είναι η πρόκληση σοβαρών ή ακόμα και απειλητικών για τη ζωή καταστάσεων.

health.in.gr

Η παρατεταμένη αποχή όμως από τις ζωικές τροφές στερεί από το σώμα ουσίες απαραίτητες για την κακή λειτουργία του, όπως οι υψηλής βιολογικής αξίας πρωτεΐνες, τα μέταλλα, ο σίδηρος και η βιταμίνη Β12.

Και ενώ ένας υγιής οργανισμός μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της καθημερινότητας λαμβάνοντας μικρότερη ποσότητα αυτών των συστατικών στην περίοδο των 7 εβδομάδων, ο άνθρωποι με χρόνια προβλήματα υγείας μπορεί να έρθουν αντιμέτωποι με επιπλοκές.

Σε αυτούς ανήκουν όσοι πάσχουν από χρόνια αιματολογικά, νεφρολογικά, ηπατολογικά, γαστρεντερολογικά και νεοπλασματικά νοσήματα, οι οποίοι οφείλουν να είναι πολύ προσεκτικοί κατά τη διάρκεια της νηστείας και να διακόπτουν άμεσα τη νηστεία μόλις αντιληφθούν επιδείνωση των συμπτωμάτων τους.

Επίσης, εάν εμφανιστεί πυρετός η συνέχιση της νηστείας είναι επικίνδυνη για την υγεία των πασχόντων και απαιτείται άμεση διακοπή. Το ίδιο ισχύει για τις γυναίκες κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης και της λοχείας.

Ιδιαίτερα ευπαθείς σε ανεπιθύμητες για την υγεία τους επιδράσεις της νηστείας είναι οι ηλικιωμένοι. Οι προσαρμοστικοί μηχανισμοί τους είναι ελαττωμένοι και ο οργανισμός τους δύσκολα μπορεί να διαχειριστεί τις διατροφικές στερήσεις.

Η πτώση της αρτηριακής πίεσης, η επίμονη ζάλη, η μυϊκή αδυναμία και η θόλωση της όρασης είναι σαφείς ενδείξεις για διακοπή της νηστείας.

Πηγή: onmed.gr

Συγκεκριμένα, ερευνητές με επικεφαλής την Δρ Σεβερίν Μαζό-Γκιτό του Ινστιτούτου Ιατρικών Ερευνών INSERM της Γαλλίας, υποστηρίζουν ότι η λήψη ιβουπροφαίνης στα αρχικά στάδια της κύησης σχετίζεται με μειωμένο αριθμό ωαρίων στις κόρες.

Είναι η πρώτη φορά που οι επιστήμονες συσχετίζουν τη χορήγηση ιβουπροφαίνης στην εγκυμοσύνη με επιπτώσεις στον ιστό των ωοθηκών. Η μελέτη δείχνει ότι κατά το πρώτο κρίσιμο τρίμηνο ανάπτυξης του εμβρύου η έκθεσή του στην εν λόγω αναλγητική δραστική ουσία, μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε «δραματική απώλεια» των γυναικείων γεννητικών κυττάρων, από τα οποία θα δημιουργηθούν στη συνέχεια τα ωοθυλάκια, όπου αναπτύσσονται τα ωάρια.

Ως γνωστόν, οι γυναίκες γεννιούνται με συγκεκριμένο αριθμό ωοθυλακίων και ο αριθμός αυτός επιδρά σημαντικά στη μελλοντική γονιμότητά τους. Η νέα μελέτη εγείρει ανησυχίες για τις επιπτώσεις της ιβουπροφαίνης στη γυναικεία γονιμότητα, καθώς η ανάπτυξη των ωοθυλακίων στο θήλυ έμβρυο δεν έχει ολοκληρωθεί πριν το τέλος του πρώτου τριμήνου της εγκυμοσύνης.

Εκτιμάται ότι περίπου το 30% των εγκύων παίρνουν ιβουπροφαίνη στο πρώτο τρίμηνο της κύησης, χωρίς να υπάρχουν προς το παρόν σαφείς ιατρικές οδηγίες κατά πόσο είναι ασφαλής η χορήγησή της κατά τις πρώτες εβδομάδες της εγκυμοσύνης. Οι ερευνητές μελέτησαν δείγματα από 185 έμβρυα επτά έως 12 εβδομάδων, τα οποία προήλθαν από κυήσεις που είχαν τερματισθεί νομίμως και μετά από τη συναίνεση των μητέρων.

Οι επιστήμονες καλλιέργησαν ιστό ωοθηκών των εμβρύων στο εργαστήριο και εξέθεσαν ένα μέρος από αυτόν σε ιβουπροφαίνη και ένα άλλο μέρος όχι. Επιπλέον, μετρήθηκε η ποσότητα της δραστικής ουσίας στον ομφάλιο λώρο, για να εκτιμηθεί αν και πόσο το έμβρυο είχε εκτεθεί κατά την εγκυμοσύνη.

Εν τέλει διαπιστώθηκε ότι η ιβουπροφαίνη διαπερνούσε το φραγμό του πλακούντα κατά το πρώτο τρίμηνος, με συνέπεια το έμβρυο να εκτίθεται στην ίδια ποσότητα φαρμάκου με τη μητέρα. Οι εργαστηριακές καλλιέργειες εξάλλου έδειξαν ότι ο εμβρυικός ιστός που είχε εκτεθεί σε ιβουπροφαίνη επί μία εβδομάδα, είχε στη συνέχεια περίπου τον μισό αριθμό γεννητικών κυττάρων.

«Όπως και με κάθε άλλο φάρμακο, η χρήση της ιβουπροφαίνης πρέπει να περιορίζεται στη μικρότερη δυνατή διάρκεια και στη χαμηλότερη δυνατή δόση, προκειμένου να ανακουφιστούν οι πόνοι ή ο πυρετός, ιδίως στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η πιο σοφή συμβουλή θα ήταν να ακολουθούνται οι τρέχουσες συστάσεις, δηλαδή να προτιμάται η παρακεταμόλη από κάθε άλλο αντιφλεγμονώδες φάρμακο έως την 24η εβδομάδα της κύησης», σημειώνουν οι ερευνητές.

Τέλος τονίζουν την ανάγκη περαιτέρω μελέτης του θέματος και σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου, καθώς και οι πιθανές επιπτώσεις από άλλα αναλγητικά στις ωοθήκες. Προς το παρόν πάντως, είναι αδύνατο να ειπωθεί με βεβαιότητα ότι η μείωση του αριθμού των ωοθυλακίων σε δείγματα ιστού από έμβρυα όντως μπορεί να μεταφραστεί σε μειωμένη γονιμότητα της γυναίκας μετά από 30 χρόνια.

Αν και ο απόλυτος κίνδυνος παραμένει μικρός, οι ερευνητές του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ώρχους και του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, με επικεφαλής τον δρα Κάσπερ ‘Αλντερμποργκ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό “British Medical Journal”, τόνισαν ότι «η ημικρανία πρέπει να θεωρείται ισχυρός και μόνιμος παράγων κινδύνου για τις περισσότερες καρδιαγγειακές παθήσεις τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες».

Περίπου ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι παγκοσμίως πάσχουν από ημικρανίες και μερικοί έχουν σοβαρές επιπτώσεις στην ποιότητα της ζωής τους. Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει μια σχέση ανάμεσα στις ημικρανίες και στα εγκεφαλικά και τα εμφράγματα, ιδίως στις γυναίκες. Η νέα μελέτη επιβεβαιώνει και επεκτείνει αυτή τη συσχέτιση αφενός και στα δύο φύλα και αφετέρου σε περισσότερα καρδιαγγειακά προβλήματα.

Οι ερευνητές σύγκριναν στοιχεία για 51.000 ανθρώπους με διαγνωσμένη ημικρανία, με 510.000 χωρίς τέτοιο πρόβλημα. Η μέση ηλικία διάγνωσης της ημικρανίας ήταν τα 35 έτη και το 70% ήσαν γυναίκες.

Σε βάθος σχεδόν 20ετίας, η μελέτη διαπίστωσε ότι η ημικρανία σχετίζεται με αυξημένη πιθανότητα εμφράγματος, εγκεφαλικού, θρομβώσεων και αρρυθμίας της καρδιάς. Για παράδειγμα, για κάθε 1.000 άτομα, 25 ασθενείς με ημικρανία έπαθαν έμφραγμα, έναντι 17 που δεν είχαν τέτοιους πόνους στο κεφάλι. Ενώ 45 από όσους είχαν ημικρανία, έπαθαν ισχαιμικό εγκεφαλικό, έναντι 25 όσων δεν είχαν ημικρανία.

Η συσχέτιση ημικρανίας-καρδιαγγειακού προβλήματος είναι πιο έντονη για όσους πάσχουν από ημικρανίες με αύρα (έχουν δηλαδή προειδοποιητικά σημάδια όπως λάμψεις πριν τους πόνους), καθώς επίσης για τις γυναίκες από ό,τι για τους άνδρες.

Όσον αφορά τις αιτίες γι’ αυτή τη συσχέτιση, οι ερευνητές αναφέρουν διάφορες πιθανότητες, όπως ότι ασθενείς με ημικρανίες παίρνουν συχνά αντιφλεγμονώδη αναλγητικά φάρμακα (που αυξάνουν τον καρδιαγγειακό κίνδυνο) ή μένουν πιο συχνά σωματικά αδρανείς λόγω των πόνων (κάτι που επίσης επιβαρύνει το καρδιαγγειακό σύστημά τους).

Σύμφωνα με μελέτη ερευνητών από την Ιαπωνία, το αίσθημα κόπωσης και η έντονη υπνηλία λίγο μετά τη δύση του ηλίου πιθανώς αποτελούν «σήμα κινδύνου» για την καρδιά, τουλάχιστον μεταξύ των ανδρών.

Δεν μπορεί να σας αδικήσει κανείς εάν δουλεύατε δωδεκάωρο και νυστάζετε από τις 8, όμως στην περίπτωση που η έντονη επιθυμία να κοιμηθείτε δεν δικαιολογείται από το φόρτο εργασίας σας, ίσως θα πρέπει να μπείτε σε σκέψεις…

Τα ευρήματα που παρουσίασαν οι ερευνητές στο πλαίσιο συνεδρίου της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Καρδιολογίας στη Ρώμη υποδεικνύουν ότι εάν ένας άντρας δυσκολεύεται να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά το βράδυ ή αν αποκοιμιέται βλέποντας τηλεόραση, τότε ίσως έχει ανεβασμένη πίεση και επομένως διατρέχει αυξημένο κίνδυνο καρδιοπάθειας.

Η μελέτη, η οποία περιελάμβανε δείγμα 2.424 ενηλίκων ηλικίας 40 έως 60 ετών, έδειξε ότι οι άντρες –αλλά όχι οι γυναίκες– με υπέρταση κοιμούνται νωρίτερα το βράδυ από τους άντρες με φυσιολογική πίεση και μάλιστα οι πρώτοι είναι πιο πιθανό να αντιμετωπίζουν προβλήματα στον ύπνο (π.χ. διακοπές στον ύπνο κατά τη διάρκεια της νύχτας). «Η ώρα του ύπνου συσχετίζεται με την υπέρταση και μάλιστα ανεξάρτητα από άλλους παράγοντες» αναφέρει ο Δρ Νόμπου Σασάκι από το Πανεπιστήμιο της Χιροσίμα, ενώ ο συνάδελφός του Ριότζι Οζόνο τονίζει πως μια αλλαγή στην ώρα του ύπνου δεν πρόκειται να επηρεάσει τα επίπεδα της αρτηριακής πίεσης.

Όσον αφορά τους μηχανισμούς που καθοδηγούν τη σχέση ύπνου και πίεσης, οι ερευνητές δηλώνουν ότι είναι πιθανό τα άτομα με υπέρταση να θέλουν να κοιμούνται νωρίτερα λόγω της κακής κατάστασης της υγείας τους, η οποία οδηγεί σε εντονότερο αίσθημα κούρασης. Είναι όμως εξίσου πιθανό η υπέρταση να επηρεάζει το βιολογικό ρολόι του οργανισμού, προωθώντας την υπνηλία νωρίς το βράδυ αλλά διακόπτοντας τον ύπνο τη νύχτα και τις πρώτες πρωινές ώρες.

Η υπέρταση, η οποία συνδέεται με τον αυξημένο κίνδυνο εμφράγματος, εγκεφαλικού και άνοιας, δεν εκδηλώνεται με εμφανή συμπτώματα, οπότε είναι δύσκολο να εντοπιστεί εάν δεν γίνεται ο τακτικός έλεγχος από τον γιατρό.

Πηγή: onmed.gr