Η μελέτη δείχνει ότι υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στην προσωπικότητα ενός ανθρώπου και στον κίνδυνο δαγκώματος από σκύλο. Όσο πιο συναισθηματικά σταθερός και λιγότερο νευρωτικός είναι ένας άνθρωπος, τόσο μικρότερος είναι ο κίνδυνος να τον δαγκώσει κάποιος σκύλος.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Κάρι Γουέστγκαρθ του Τμήματος Επιδημιολογίας και Υγείας του Πληθυσμού του Πανεπιστημίου του Λίβερπουλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό επιδημιολογίας “Journal of Epidemiology and Community Hesalth”, μελέτησαν σχεδόν 700 ανθρώπους που ζούσαν σε μια ημιαστική περιοχή.

Οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν για την ψυχολογική κατάστασή τους με βάση τεστ προσωπικότητας και παράλληλα ρωτήθηκαν αν είχαν ποτέ δαγκωθεί από σκύλο και πόσο σοβαρά. Διαπιστώθηκε ότι περίπου ένας στους τέσσερις είχε δαγκωθεί τουλάχιστον μία φορά, ενώ οι άνδρες είχαν σχεδόν διπλάσια πιθανότητα να δαγκωθούν από ό,τι οι γυναίκες.

Ακόμη, σύμφωνα με τη μελέτη, όσοι έχουν σκύλο είναι πιθανότερο να δαγκωθούν από ό,τι όσοι δεν έχουν. Αν κάποιος έχει πολλά σκυλιά στο σπίτι του, υπάρχει υπετριπλάσια πιθανότητα να δαγκωθεί, σε σχέση με κάποιον που δεν έχει κανένα σκύλο. Περισσότεροι από τους μισούς (55%) ανέφεραν ότι δαγκώθηκαν από άγνωστο σκύλο.

Τα πραγματικά δαγκώματα είναι πολύ περισσότερα -σχεδόν τριπλάσια- από τις περιπτώσεις που καταγράφονται επίσημα από τα νοσοκομεία ή την αστυνομία. Ένα στα τρία δαγκώματα (33%) χρειάσθηκε ιατρική φροντίδα, αλλά ένα ελάχιστο ποσοστό (0,6%) οδήγησε σε εισαγωγή στο νοσοκομείο. Όμως ακόμη και μικρά δαγκώματα, σύμφωνα με τους ερευνητές, μπορούν να προκαλέσουν μεγάλο στρες στους ανθρώπους.

Από την άλλη, οι επιστήμονες δεν είχαν κάτι να πουν για την πιο σπάνια περίπτωση που ένας άνθρωπος δαγκώνει σκύλο και αν αυτό δείχνει κάτι για τη νευρωτική προσωπικότητα του…σκύλου.

Ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο κατέληξαν στο παραπάνω συμπέρασμα αφού μελέτησαν τα αίτια της μακροζωίας των κατοίκων εννέα απομονωμένων χωριών στην περιοχή του Σιλεντο στη νότια Ιταλία. Εκεί, εκατοντάδες κάτοικοι ζουν περισσότερα από 90 χρόνια. Οι επιστήμονες εστίασαν σε 29 άτομα, που ήταν μεταξύ 90 και 101 ετών. Ενώ αυτά τα υπέργηρα άτομα είχαν χειρότερη υγεία από τα νεότερα μέλη της οικογένειάς τους, είχαν καλύτερη πνευματική υγεία.

«Αυτό που προέκυψε από τη μελέτη και φαίνεται να είναι τα μοναδικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την καλύτερη πνευματική υγεία αυτού του αγροτικού πληθυσμού ήταν η θετικότητα, η εργασιακή ηθική, το πείσμα/επιμονή και οι ισχυρές οικογενειακές σχέσεις, η θρησκευτική πίστη και η αγάπη για τη γη», εξηγεί ο Δρ Ντιλιπ Ζεστε, καθηγητής Ψυχιατρικής και Νευροεπιστημών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο.

«Η αγάπη για τη γη ήταν κοινό χαρακτηριστικό τους και του έδινε νόημα στη ζωή τους. Οι περισσότεροι εξακολουθούν να εργάζονται με τη γη, πιστεύοντας ότι είναι μέρος της ζωής τους και δεν πρέπει να την εγκαταλείψουν», συμπληρώνει η Αννα Σελζο, συγγραφέας της μελέτης.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι οι υπερήλικες ιταλοί είχαν μεγάλη αυτοπεποίθηση και εξαιρετικές ικανότητες λήψης αποφάσεων, συγκριτικά με νεότερα άτομα. «Το παράδοξο αυτό ενισχύει την άποψη ότι η ευεξία και η σοφία αυξάνουν με την ηλικία, παρά το γεγονός ότι η σωματική υγεία φθίνει», καταλήγουν οι επιστήμονες.