Η 86χρονη αθλήτρια από τη Θεσσαλονίκη που «σαρώνει» σε πανευρωπαϊκούς αγώνες

 «Αυτό που κάνω στον πρωταθλητισμό, μου δίνει ψυχική και σωματική υγεία» είπε η κ. Σμαράγδα Μανδύλα

Του Δημήτρη Κετικίδη

Από την έντυπη έκδοση

«Τύπος Θεσσαλονίκης»

Στα 86 της χρόνια, η Σμαράγδα Μανδύλα αποδεικνύει ότι ο αθλητισμός δεν έχει ηλικία, καταρρίπτοντας στερεότυπα και εμπνέοντας με τη διαδρομή της. Από τη Θεσσαλονίκη μέχρι τα ευρωπαϊκά στάδια, η ίδια συνεχίζει να διακρίνεται, κατακτώντας μετάλλια και αποδεικνύοντας πως η θέληση και η αγάπη για αυτό που κάνεις μπορούν να ξεπεράσουν κάθε περιορισμό.

Ο «Τύπος Θεσσαλονίκης» επικοινώνησε με την 86χρονη αθλήτρια, με την ίδια να λέει μεταξύ άλλων πως «αν δεν έκανα κάτι, θα πάθαινα ψυχικό μαρασμό».

 «Εγώ μικρή ήμουν καλή αθλήτρια και στα 18 πήρα μέρος σε κωπηλατικους αγώνες και η βάρκα μου βγήκε πρώτη. Στο σχολείο ήμουν πολύ καλή, έμαθα να πηδάω ύψος κλπ. Τότε όμως μας πάντρευαν 20 χρονών, και αφού παντρεύτηκα, κόπηκαν όλα. Στα 67 έμεινα μόνη και σκεφτόμουν τι θα κάνω. Λάτρευα τον αθλητισμό και είπα ότι θα κάνω πρωταθλητισμό. Οι συνομήλικές μου, μου έλεγαν ότι θα γίνω ρεζίλι αλλά είπα ότι θα πάω να διαπρέψω και το απέδειξα».

 «Παλιά έτρεχα τα 10 χιλιόμετρα κλπ στον Μέγα Αλέξανδρο. Εγώ όμως αγαπούσα τις ταχύτητες και έλεγα πως θα γίνει να αλλάξω επειδή είμαι μεγάλη. Ο Πλούταρχος Σαρασλανίδης παρουσιάζει τότε το βιβλίο 50 χρόνια προπονητής. Αφού το διάβασα είπα θα τον πάρω τηλέφωνο να τον ρωτήσω αν μπορεί να δεχτεί μια υπερήλικη. Του τηλεφώνησα και ήπιαμε καφέ. Αφού του είπα τι θέλω, τον ρώτησα αν θα μπορούσε να με προπονήσει για να γυρίσω στις ταχύτητες που λάτρευα. Ήρθε εδώ που έκανα γυμναστική, ήμουν τέλεια σε όλα και με είπε μπράβο. Είπε ότι είμαι ένα challenge γι’ αυτόν. Στους πανευρωπαϊκούς αγώνες στη Μαντέιρα πήρα τέσσερα ασημένια μετάλλια στα 100 στα 200 στα 400 και στα 800 μέτρα βγήκα δεύτερη» ανέφερε στη συνέχεια.

Για το κατά πόσο είναι εύκολο ή δύσκολο για έναν άνθρωπο να αρχίσει να αθλείται μετά τα 67 του και να κάνει πρωταθλητισμό στα 86 του χρόνια, η ίδια τόνισε ότι «αν δεν έκανα κάτι, θα πάθαινα ψυχικό μαρασμό. Εγώ είμαι υπερκινητική και πάντα είχα πολλά πράγματα να κάνω. Δεν σταμάτησα ποτέ να γυμνάζομαι. Μένω στον τέταρτο όροφο και ανεβοκατεβαίνω 80 σκαλοπάτια κάθε μέρα. Κάθε μέρα δεν περπατάω λιγότερο από 5 χιλιόμετρα.

Στους βαλκανικούς αγώνες που πήγα πήρα μόνο χρυσά μετάλλια. Κέρδισα δύο γυναίκες τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια μικρότερες από εμένα».

Η κ. Μανδύλα μίλησε και για το πώς την αντιμετωπίζουν οι συναθλήτριές της, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι σε αντίθεση με την Ελλάδα, στο εξωτερικό έχει συναντήσει και μεγαλύτερες από αυτήν σε ηλικία.

 «Όλοι με αντιμετωπίζουν με θαυμασμό. Στο εξωτερικό έχει και μεγαλύτερες σε ηλικία από εμένα π.χ. 90 χρονών και 102. Εδώ δεν αντιμετώπισα τον θαυμασμό που αντιμετώπισα στο εξωτερικό» είπε.

Μέσα από τις δηλώσεις της, αφήνει να εννοηθεί ότι ο πρωταθλητισμός είναι κομμάτι  της ζωής της. «Αυτό που κάνω στον πρωταθλητισμό, μου δίνει ψυχική και σωματική υγεία» τόνισε και συμπλήρωσε ότι «νιώθω ότι είμαι ζωντανή και μπορώ να κάνω τα πάντα».

 «Εάν φρόντιζαν λίγο τον βετερανισμό, θα άδειαζαν τα νοσοκομεία» έχει δηλώσει η ίδια. Αναφερόμενη στο αν μπορεί να επιβεβαιώσει αυτό που λέει ο κόσμος ότι ο αθλητισμός είναι υγεία, σχολίασε ότι «όταν πάω να κάνω αιματολογικές εξετάσεις, μου λένε ότι αυτά τα αποτελέσματα δεν τα έχει ούτε νέος».

Τι είναι όμως αυτό που της δίνει δύναμη να συνεχίσει; «Αυτό που κάνω το λατρεύω, αν δεν το αγαπάς δεν το κάνεις» δήλωσε χαρακτηριστικά για να συμπληρώσει ότι «αφού το σώμα μου ακολουθεί, το κάνω».

 «Αφού μπορώ δεν θέλω να σταματήσω. Δεν έχω βγει ποτέ κάτω από δεύτερη, άρα λέω γιατί να σταματήσω; Είπα ότι όσο ζω θα τρέχω» είπε.

Είναι όμως συνηθισμένο το να ασχολείται κανείς με τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό σε αυτήν την ηλικία; Στην Ελλάδα σίγουρα όχι όπως είπε η κ. Μανδύλα, αλλά «στο εξωτερικό είναι πολύ πιο συνηθισμένο».

 «Στο εξωτερικό είναι πολύ πιο συνηθισμένο. Υπάρχουν πάρα πολλοί ηλικιωμένοι πάνω από 90 ετών που Αύγουστο μήνα ανεβαίνουν στις Άλπεις. Εδώ στην Ελλάδα, έχουν πιάσει την τηλεόραση, τις ταβέρνες, αυτό δεν είναι ζωή».

Η κ. Μανδύλα αναφέρθηκε και στη σχέση που έχει με τον προπονητή της τον κ. Πλούταρχο Σαρασλανίδη, τονίζοντας ότι «η σχέση μου είναι υπέροχη, εκείνος θαυμάζει εμένα και εγώ εκείνον. Του λέω ότι είναι ο καλύτερος στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια. Έχει πολύ καλούς τρόπους και σε δελεάζει να προσπαθήσεις παραπάνω. Εγώ πριν τον γνωρίσω έτρεχα μόνη μου».

 «Σε οποιαδήποτε ηλικία μπορεί να μπει κάποιος στον πρωταθλητισμό αρκεί να το αγαπάει, γιατί έχει πολλή πίεση, όπως π.χ. το να σηκωθείς νωρίς, το τι τρως κλπ. Πρέπει να γίνεις στην ψυχή πρωταθλητής για να έχει αποτέλεσμα» είπε.

Τέλος, μίλησε και για το αν έχει αποτελέσει η ίδια έναυσμα για να ασχοληθούν περισσότεροι άνθρωποι με τον πρωταθλητισμό, λέγοντας:

 «Πολλές κοπέλες με έχουν δει στο γήπεδο και έχουν πει “μπορεί να τρέξει αυτή η κυρία και δεν μπορώ εγώ;” Έχω πει σε γυναίκα ότι κάνει για δρομέας και ενώ στην αρχή μου έλεγε όχι, στη συνέχεια την είδα σε αγώνες».

Ο «Τύπος Θεσσαλονίκης» επικοινώνησε και με τον προπονητή της κ. Μανδύλα, κ. Πλούταρχο Σαρασλανίδη, ο οποίος μιλώντας για την πρώτη τους συνάντηση, είπε ότι «είδα έναν άνθρωπο που έλαμπαν τα μάτια του και ήθελε να συνεχίσει να κάνει αθλητισμό. Διαπίστωσα ότι αγαπάει αυτό που κάνει και δίνει νόημα στη ζωή της, και είπα θα το δούμε σαν πρόκληση. Είδα και το επίπεδο των ικανοτήτων της και είδα ότι έχει επιθυμία να μετέχει σε αγώνες και ήμουν αρωγός σε αυτό».

Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό που του έκανε εντύπωση στην κ. Μανδύλα ήταν η φυσική της κατάσταση για την ηλικία της.

 «Διαπίστωσα ότι έχει πολύ υψηλό επίπεδο φυσικής κατάστασης για την ηλικία της και ατέλειες στις τεχνικές και προσπαθήσαμε να τις βελτιώσουμε σε αυτήν την ηλικία. Θα πω χαρακτηριστικά ότι στα 400 μέτρα στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που βγήκε δεύτερη έκανε 20 δευτερόλεπτα ρεκόρ κάτι που για τους νέους είναι τρομακτικό. Το σημαντικό είναι ότι κάνει αυτό που αγαπά, ζει γι’ αυτό το πράγμα. Έτσι μακραίνει η ζωή της».

Ο κ. Σαρασλανίδης κλήθηκε να απαντήσει και στο ποιες είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες στην προπόνηση ενός αθλητή πάνω από 80 ετών, αναφέροντας ότι «σίγουρα πρέπει να ακούει το σώμα της και να με ενημερώνει. Πρέπει να έχει μεγάλες ξεκουράσεις, δεν μπορεί να κάνει κάθε μέρα προπόνηση. Αυτά προσπαθούμε να τα τηρήσουμε αν και στους αγώνες αγωνίζεται πάντα, κάτι που είναι εξωφρενικό με την έννοια ότι μπορεί να έχει κάνει κούρσα και την προηγούμενη μέρα. Στο ευρωπαϊκό συμμετείχε σε τέσσερις κούρσες, και οι δύο συνεχόμενες».

Τέλος, ο κ. Σαρασλανίδης μίλησε και για το αν υπάρχει αρκετή υποστήριξη σε ηλικιωμένους αθλητές στην Ελλάδα λέγοντας ότι «η κ. Σμαράγδα είναι η μοναδική σε αυτήν την ηλικία στη χώρα μας απ’ ότι ξέρω. Είναι παράδειγμα προς μίμηση, εμπνέει νεότερες γενιές και ξεσηκώνει την ηλικία της να σηκωθούν να περπατήσουν. Δεν υπάρχει δυστυχώς υποστήριξη με την έννοια ότι είναι ερασιτεχνικό, πληρώνουν τη συμμετοχή τους, τα πάντα. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, διότι θεωρώ ότι το κράτος θα έπρεπε να στηρίζει τους νεότερους. Στο εξωτερικό η ομοσπονδία των βετεράνων ανήκει στην ομοσπονδία των νέων. Ο ΣΕΓΑΣ εδώ δεν έχει απορροφήσει τους βετεράνους, είναι χωριστά. Αυτοί οι αθλητές δεν έχουν τη δυνατότητα να μπουν σε ομπρέλα του ΣΕΓΑΣ να τους στηρίξει. Είναι κάτι που πρέπει να γίνει κατά τη γνώμη μου, στο εξωτερικό οι βετεράνοι είναι απορροφημένοι και όχι μόνο στον στίβο».