Ακροβατικός διάδρομος με ατελείωτα έξοδα για τους αθλητές – Σε ρόλο θεατή η Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία

Με μια ζαλιστική ακροβατική κούρσα και ψηλά άλματα που κόβουν την ανάσα, η Αλεξάνδρα Εφραίμογλου, την οποία παρακολουθήσαμε πριν από λίγες μέρες στο Παγκόσμιο Κύπελλο Τραμπολίνο στην Πορτογαλία, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο.

Είναι το 6ο κατά σειρά μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση του εξωτερικού που κερδίζει η επίμονη και ακάματη 22χρονη σήμερα αθλήτρια.

Η Ελληνική Γυμναστική Ακαδημία (ΕΓΟ) «πανηγύρισε» και αυτή το μετάλλιο της Εφραίμογλου. Η είδηση είναι κεντρικό θέμα στον ιστότοπο της ΕΓΟ. Ο τίτλος του σχετικού άρθρου στο site είναι διθυραμβικός «Ασταμάτητη η Αλεξάνδρα Εφραίμογλου: νέο χρυσό στην Κοΐμπρα».

Η ίδια και η οικογένεια της λένε στο in πως η Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία δεν επιδεικνύει την ίδια ζέση και στην υποστήριξη των αθλητριών και αυτό δεν αφορά μόνο στη χρηματική υποστήριξη.

Ο ακροβατικός διάδρομος, το άθλημα στο οποίο φέρνει τη μία διάκριση μετά την άλλη για την Ελλάδα η Αλεξάνδρα Εφραίμογλου, είναι αγώνισμα στην κατηγορία του Τραμπολίνο, το οποίο διεξάγεται υπό τις οδηγίες και υπό τη σκέπη της Ελληνικής Γυμναστικής Ομοσπονδίας (ΕΓΟ).

Η Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία ιδρύθηκε το 1997 και αποτελεί τον επίσημο φορέα διάδοσης και ανάπτυξης όλων των μορφών της αγωνιστικής γυμναστικής στην Ελλάδα.

Είναι το συντονιστικό όργανο για τις εξής κατηγορίες γυμναστικής: Ενόργανη Γυμναστική, Ρυθμική Γυμναστική, Γυμναστική για Όλους, Τραμπολίνο (εδώ όπου ανήκει και το αγώνισμα του ακροβατικού διαδρόμου), Ακροβατική, Αεροβική, Παρκούρ.

Ο ακροβατικός διάδρομος δεν είναι αναγνωρισμένο ολυμπιακό αγώνισμα, αλλά αναγνωρίζεται σε πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο μέσα από τους αντίστοιχους διεθνείς διαγωνισμούς.

Στην Ελλάδα το αγώνισμα ξεκίνησε να ανθεί από το 2008 κι έπειτα.

Τα σωματεία οι αθλητές των οποίων συμμετέχουν στις διεθνείς διοργανώσεις δεν ξεπερνούν τα δάχτυλα τους ενός χεριού. Είναι 3 στην Αττική (Δ.Α.Σ Αργυρούπολης, Αστέρας Πεύκης, Φοίνικας στη Λυκόβρυση) και 2 στην Κρήτη. Τα αθλητικά σωματεία που συμμετέχουν στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Τραμπολίνο είναι από 10 έως 12.

Η Αλεξάνδρα Εφραίμογλου είναι αθλήτρια του αθλητικού σωματείου Αστέρας Πεύκης. Στο συγκεκριμένο σωματείο, στο αγώνισμα του ακροβατικού διαδρόμου, προπονούνται 80 με 90 παιδιά.

Ο ανηφορικός διάδρομος για τους αθλητές

Η Αγνή Εφραίμογλου, μητέρα της Αλεξάνδρας περιγράφει μια διαδρομή στρωμένη με…πολλές χιλιάδες ευρώ από τη μεριά της οικογένειας για να φτάσει η Αλεξάνδρα στο σημείο που βρίσκεται σήμερα.

Ξεκίνησε να ασχολείται με τον ακροβατικό διάδρομο όταν ήταν περίπου 7 ετών. «Σιγά σιγά φάνηκε το ταλέντο της. Το αγαπούσε πάρα πολύ το αγώνισμα» περιγράφει στο in η Αγνή Εφραίμογλου.

Η Αλεξάνδρα ξεκίνησε να συμμετέχει στις διεθνείς διοργανώσεις όταν ήταν 11 ετών, το 2015. «Μέχρι το 2019, δηλαδή μέχρι τα 15 της, πληρώναμε τα πάντα εμείς για τις διεθνείς διοργανώσεις. Εκανε 2 έως 3 ταξίδια για συμμετοχή σε διαγωνισμούς και σε προπονητικά camps τον χρόνο, ταξίδια τα οποία πληρώναμε εξ’ ολοκλήρου εμείς. Ακόμη και σήμερα, μετά από τόσα μετάλλια, τις προετοιμασίες της στο εξωτερικό πριν τους αγώνες, εμείς τις πληρώνουμε» σημειώνει η κ. Εφραίμογλου.

Το 2019 η Αλεξάνδρα κατέκτησε το πρώτο της παγκόσμιο μετάλλιο, οπότε η ΕΓΟ ξεκίνησε να χρηματοδοτεί τις συμμετοχές της Αλεξάνδρας, αλλά…«και πάλι, όχι όσα θα ‘πρεπε».

Η Αλεξάνδρα σχολιάζει πως στο προηγούμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα, στην Εθνική Ομάδα Γυναικών, η οποία αποτελούνταν από τέσσερα άτομα, η ΕΓΟ πλήρωσε μόνο τη συμμετοχή της Αλεξάνδρας, παρόλο που το ομαδικό τους πρόγραμμα είχε περάσει στον τελικό δύο φορές.

Σε γενικές γραμμές πάντως, τα τελευταία χρόνια τα έξοδα για τη συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις καλύπτονται στις αθλήτριες και τους αθλητές που έχουν φέρει μια παγκόσμια διάκριση/μετάλλιο.

Το πρόβλημα για τους αθλητές και τις οικογένειες τους είναι πως μέχρι να φτάσουν σε αυτό το επίπεδο, έχουν μεσολαβήσει πολλά χρόνια οικονομικής αιμορραγίας για να υποστηριχθεί ο αθλητής.

 «Η ΕΓΟ πληρώνει τον αθλητή όταν είναι πια φτασμένος, στημένος» συμπυκνώνει την ουσία του θέματος η κ. Εφραίμογλου.

Μητέρα και κόρη εξηγούν πως την ίδια στιγμή, όλοι όσοι συμμετέχουν στα πανευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα, οφείλουν να περάσουν από ένα τεστ έγκρισης της ΕΓΟ για να εξεταστεί αν πιάνουν την απαραίτητη βάση για να συμμετάσχουν στον εκάστοτε διαγωνισμό.

Όπως σημειώνει η Αλεξάνδρα: «Με έναν τρόπο, σε θέλουν. Σου λένε “πήγαινε”, σου κάνουν τη δοκιμασία έγκρισης. Αλλά “πήγαινε μόνος σου, χωρίς να σε πληρώνω, με τη φανέλα του σωματείου σου, όχι της Ελλάδας”».

Με σημαία…. Αστέρα Πεύκης και όχι Ελλάδας

Η 16χρονη Λυδία Χανιωτάκη, μία διακεκριμένη, πολύ δυνατή αθλήτρια στον ακροβατικό διάδρομο, συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο στην Κοϊμπρα εκπροσωπώντας το σωματείο της, τον Αστέρα Πεύκης και όχι τη χώρα μας, αφού ακόμη δεν έχει πετύχει την ατομική διάκριση που οδηγεί την ΕΓΟ στο να «ξεκλειδώνει» τη χρηματοδότηση ενός αθλητή.

H Λυδία Χανιωτάκη σε ηλικία 11 ετών το 2022 κατέλαβε την 7η θέση στον τελικό του ακροβατικού διαδρόμου κοριτσιών 11-12 ετών στους παγκόσμιους αγώνες τραμπόλινο που διεξάγονταν στη Σόφια

Όπως εξηγεί ο πατέρας της Λυδίας, Βαγγέλης Χανιωτάκης, στο in: «Φέτος το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα είναι στην Κίνα και οι αθλήτριες καλούνται για άλλη μια φορά να αποδείξουν πρώτα ότι πληρούν τα αγωνιστικά όρια συμμετοχής. Η αξιολόγηση είναι αυστηρή, όπως άλλωστε πρέπει να συμβαίνει σε μια κορυφαία διοργάνωση. Η οικονομική στήριξη όμως δεν ακολουθεί την ίδια λογική. Η Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία θα καλύψει μόνο τα έξοδα της κατηγορίας γυναικών και όχι όλων των ηλικιακών κατηγοριών. Δηλαδή ζητείται από τα παιδιά να πιάσουν τα απαιτούμενα όρια, αλλά στο τέλος το οικονομικό βάρος παραμένει στις οικογένειες».

Ο κ. Χανιώτακης σχολιάζει πως η καθημερινότητα πολλών οικογενειών που βρίσκονται στον χώρο του ακροβατικού διαδρόμου δεν θυμίζει οργανωμένο αθλητικό σύστημα.

 «Θυμίζει έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης όπου οι γονείς καλούνται να χρηματοδοτήσουν σχεδόν τα πάντα: μετακινήσεις, συμμετοχές σε αγώνες, προπονητικά camps στο εξωτερικό, εξοπλισμό, ακόμη και βασικές λειτουργικές ανάγκες των συλλόγων. Η κόρη μου ασχολείται με το άθλημα από τα επτά της χρόνια. Συμμετέχει σε αγώνες, ημερίδες και προπονητικά camps στο εξωτερικό. Όλα αυτά τα χρόνια, τα έξοδα τα καλύπτουμε αποκλειστικά εμείς».

Οι θυσίες

Η Αλεξάνδρα μιλάει από την πλευρά της για τη δύσκολη αλλά και γεμάτη χαρές πορεία της σε αυτό το δύσκολο αγώνισμα.

 «Όταν ξεκίνησα στο γυμναστήριο, ήμουν ένα πολύ ντροπαλό παιδάκι. Σιγά-σιγά, όσο γινόμουνα πιο καλή και γνώριζα και τα άλλα κορίτσια και γινόμασταν όλοι μια ομάδα, άρχισα να νιώθω το σωματείο σπίτι μου» περιγράφει η ίδια.

Και συνεχίζει: «Όταν πήγαινα σχολείο, ήταν δύσκολη η καθημερινότητά μου, απαιτητική. Αμέσως μετά το σχολείο πήγαινα προπόνηση κι επέστρεφα σπίτι μου στις 20.30. Έπρεπε να φάω, να διαβάσω, να ξεκουραστώ. Από την Γ΄Δημοτικού μέχρι και το τέλος του σχολείου, αυτό έκανα.

Όταν ήρθαν οι διακρίσεις ένιωθα καλύτερα με τον εαυτό μου, ήξερα ότι έχω ένα επίπεδο και ότι μπορώ να ανταγωνιστώ τις αθλήτριες που έβλεπα και θαύμαζα. Αυτό σου δίνει ουσιαστικά ένα πάτημα για να προσπαθήσεις και να καταφέρεις περισσότερα πράγματα. Oι δυσκολίες είναι αυτές που κάνουν το αποτέλεσμα να ‘χει μεγαλύτερη σημασία και μεγαλύτερη αξία.

Η αδρεναλίνη που σου δημιουργεί το άθλημα αυτό! Εχει φοβερή ταχύτητα, έχει ύψος, ένταση. Όταν μαθαίνεις μια καινούργια άσκηση και ξεπερνάς τον φόβο, αυτό το συναίσθημα, δεν μπορείς να το νιώσεις εύκολα από άλλα πράγματα στην καθημερινότητά σου».

Η ίδια αναγνωρίζει τις δύο ταχύτητες που διαμορφώνονται στις τάξεις του αγωνίσματος.

 «Αν μπορείς και παρακολουθείς τους αγώνες και όλα όσα απαιτούνται για την προετοιμασία, νιώθεις ένα βάρος κάποιες φορές. Οτι πρέπει να τα κάνεις όλα καλά, γιατί έχουν δώσει τόσα λεφτά οι γονείς σου, να μην πάνε χαμένα. Νομίζω πολλά παιδιά το νιώθουν αυτό» λέει η ίδια.

 «Εχω δει και παιδιά σε μεγαλύτερες ηλικίες που οι γονείς τους δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τους υποστηρίξουν. Kαι δουλεύουν ώρες σε διάφορες δουλειές για να συμμετάσχουν σε έναν αγώνα. Δηλαδή τα κορίτσια που είμαι μαζί τους στην εθνική ομάδα, έχουν ρίξει πολλή δουλειά για να βρουν τα χρήματα για να συμμετέχουν σε μια διοργάνωση» προσθέτει η ίδια.

Οσο για τη μεγάλη νίκη της στο τελευταίο παγκόσμιο κύπελλο στην Πορτογαλία, μας λέει τα εξής: «Ημουν σε πολύ καλή κατάσταση, σωματικά και ψυχικά. Τα προγράμματά μου ήταν πολύ σταθερά. Ηξερα το επίπεδο μου και τι μπορώ να κάνω. Παρόλα αυτά, στο άθλημά μας ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Πάντα υπάρχει άγχος, πάντα υπάρχει το ρίσκο. Στον προκριματικό αγώνα, στο δεύτερο πρόγραμμα, έκανα ένα αρκετά μεγάλο λάθος, το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να μου στοιχίσει την είσοδό μου στην επόμενη φάση. Ευτυχώς δεν συνέβη».

Χωρίς στέγη, χωρίς διάδρομο

Για πολλές οικογένειες και αθλητές, η έλλειψη οικονομικής υποστήριξης δεν είναι το μόνο πρόβλημα και σε αρκετές περιπτώσεις, όχι και το κύριο.

Οπως εξηγεί ο κ. Χανιωτάκης, το σημαντικό πρόβλημα είναι οι κακές, σε πολλές περιπτώσεις, υποδομές στις οποίες αγωνίζονται οι αθλήτριες.

 «Πίσω από τις διακρίσεις υπάρχουν προπονήσεις που πραγματοποιούνται σε χώρους οι οποίοι συχνά δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του αθλήματος. Ο σύλλογός μας, ο Αστέρας Πεύκης, δεν διαθέτει κατάλληλο χώρο και η Ομοσπονδία δεν βοηθάει. Αντίστοιχα προβλήματα αντιμετωπίζουν και οι υπόλοιποι σύλλογοι. Πριν από λίγες ημέρες φτάσαμε στο σημείο να κάνουμε έρανο μεταξύ των γονέων για να πληρωθεί το ενοίκιο του γυμναστηρίου. Σε κάθε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα αντιμετωπίζουμε το ίδιο πρόβλημα με τον διάδρομο. Ο μοναδικός που πληροί τις προδιαγραφές βρίσκεται στον Αστέρα Πεύκης και μεταφέρεται κάθε φορά όπου διεξάγονται οι αγώνες, είτε στην Ξάνθη είτε στην Κρήτη είτε σε οποιαδήποτε άλλη πόλη. Το άθλημα εξακολουθεί να παράγει αθλήτριες υψηλού επιπέδου, χωρίς να διαθέτει τις υποδομές και τη θεσμική στήριξη που θα περίμενε κανείς».

Σύντομη παρένθεση: το φυτώριο δυνατών αθλητριών στο οποίο έχει μετατραπεί το σωματείο του Αστέρα Πεύκης, αντιμετώπισε τη χρονιά που μας πέρασε έντονο στεγαστικό πρόβλημα.

Σύμφωνα με τους γονείς και τους αθλητές που μίλησαν στο in, το σωματείο εκδιώχθηκε από τον Δήμο Πεύκης, το γυμναστήριο του οποίου χρησιμοποιούσε για τις προπονήσεις του, λόγω ακαταλληλότητας του χώρου για το συγκεκριμένο αγώνισμα.

Στη συνέχεια, ο Αστέρας Πεύκης βρήκε καταφύγιο σε χώρο με προδιαγραφές… αποθήκης, ο οποίος όμως μπορούσε τουλάχιστον να φιλοξενήσει τον μακρύ διάδρομο που απαιτείται για τις προπονήσεις των αθλητών.

Παρόλα αυτά, οι δυσκολίες ήταν μεγάλες. Μια συναθλήτρια της Αλεξάνδρας χτύπησε σε έναν σωλήνα πυρόσβεσης του χαμηλοτάβανου κτιρίου και βγήκε έναν μήνα εκτός προπονήσεων.

 «Επειδή είναι χαμηλό το ταβάνι δεν μπορώ να κάνω κάποιες ασκήσεις, το χειμώνα έχει πολύ κρύο, έσταζε το ταβάνι. Είχε όμως και τα καλά του σε σχέση με το προηγούμενο γυμναστήριο. Mπορούσα τουλάχιστον να κάνω κανονικά το πρόγραμμα» σημειώνει η Αλεξάνδρα.

Την επόμενη σεζόν ο Αστέρας Πεύκης θα μεταστεγαστεί σε νέο χώρο στην Κηφισιά.

Οσον αφορά τον ακροβατικό διάδρομο, το νούμερο ένα βασικό όργανο που απαιτείται για το αγώνισμα, έχει έρθει ως δωρεά από συγγενή προπονήτριας στον Αστέρα Πεύκης. Το κόστος του φτάνει τα 35.000 ευρώ.

Όπως λέει η κ. Εφραίμογλου: «Η ΕΓΟ δεν παρέχει το όργανο σε κανένα σωματείο σε ολόκληρη την Ελλάδα. Η Αλεξάνδρα για να μπορέσει να αγωνιστεί στα 25 μέτρα που είναι ο διάδρομος, συν 10 η προσγείωση, 35 μέτρα δηλαδή, θα πρέπει να έχει ολόκληρο το όργανο».

Ο ακροβατικός διάδρομος που αγόρασε ο Αστέρας είναι κατά 4 μέτρα πιο κοντός.

Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη σε άλλα εξίσου ανταγωνιστικά σωματεία. Σε σωματείο στην Κρήτη ο διάδρομος είναι μόλις 12 μέτρα. Στον ΔΑΣ Αργυρούπολης έχει σχετικά ικανοποιητικό μήκος αλλά είναι φουσκωτός (δεν είναι δηλαδή από το κατάλληλο υλικό).

Αυτό που συμβαίνει στην πράξη είναι αφενός οι αθλητές που συμμετέχουν σε διεθνείς διοργανώσεις να προπονούνται κάποιες μέρες πριν τον αγώνα σε camp του εξωτερικού για να τελειοποιήσουν το πρόγραμμα τους στον κατάλληλο διάδρομο (με το αζημίωτο φυσικά) και αφετέρου, στο ελληνικό πρωτάθλημα, να χρησιμοποιείται ο ακροβατικός διάδρομος του Αστέρα Πεύκης.

Όμως δεν είναι μόνο αυτό το πρόβλημα. Δεν υπάρχει καν ο χώρος για να απλωθεί ολόκληρος!

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του in, οι γονείς έλαβαν κάποια στιγμή την υπόσχεση από την ΕΓΟ πως το ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ, το οποίο χρησιμοποιείται για αγώνες ράγκμπι γνωστού ελληνικού σωματείου, θα παραχωρούνταν για να στηθεί ο ακροβατικός διάδρομος, όμως αυτό δεν συνέβη.

Ομοσπονδιακός προπονητής: «Η ΕΓΟ όπου μπορεί βοηθάει»

Ο ομοσπονδιακός προπονητής Απόστολος Σταυριανίδης, προπονητής των αθλητριών του Αστέρα Πεύκης και προπονητής της Αλεξάνδρας Εφραίμογλου, λέει από τη μεριά του πως τα τελευταία επτά χρόνια η ΕΓΟ βοηθά αρκετά τις αθλήτριες της Εθνικής, «στα πλαίσια του δυνατού. Δεν έχει απεριόριστο μπάτζετ η ΕΓΟ. Ούτε είναι ένα άθλημα το οποίο είναι πάρα πολύ γνωστό, για να προσελκύουμε εύκολα χορηγούς. Δεν είναι εύκολο μία Ομοσπονδία να πριμοδοτεί ένα ηλικιακό πρωτάθλημα όταν έχει 30, 40, 50 αθλητές. Στα μικρότερα παιδιά, δεν υπάρχει υποστήριξη, αλλά δεν υπάρχει υποστήριξη πουθενά στον κόσμο, ούτε στις άλλες χώρες του εξωτερικού. Καμία χώρα δεν πριμοδοτεί τους αγώνες των αναπτυξιακών ηλικιών».

Παρόλα αυτά, ο κ. Σταυριανίδης σημειώνει πως οι προπονητές των αθλητών θα ήθελαν παραπάνω από έναν αγώνες σε εθνικό επίπεδο, έτσι ώστε οι αθλητές να είναι καλύτερα προετοιμασμένοι για τις συμμετοχές τους στο εξωτερικό.

 «Ο εσωτερικός κανονισμός επιβάλλει μόνο έναν αγώνα, το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Προσπαθούμε να το αλλάξουμε, ζητάμε κι άλλους αγώνες από την ΕΓΟ» σημειώνει ο ίδιος, περιγράφοντας τις δύσκολες στιγμές που έζησε το σωματείο του Αστέρα Πεύκης την περασμένη χρονιά.

 «Εκδιωχθήκαμε από τον χώρο μας, αλλά μπορέσαμε και κάναμε μία πολύ σπουδαία αθλητική χρονιά. Είχαμε πάρα πολύ μεγάλες επιτυχίες, πεισμώσανε τα παιδιά και δουλέψανε πάρα πολύ».

Να σημειωθεί πάντως πως τα ερασιτεχνικά σωματεία γυμναστικής, που είναι μέλη της ΕΓΟ σε όλη την Ελλάδα, είναι πάνω από 370.

Κάθε καλοκαίρι, η ΕΓΟ είναι υπεύθυνη για διοργανώσεις στην οποία συμμετέχουν εκατοντάδες ερασιτεχνικά σωματεία, μέλη της.

Φέτος, για παράδειγμα, όπως διαβάζουμε στον ιστότοπο της ΕΓΟ:

 «Η Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία ολοκλήρωσε με ιδιαίτερη επιτυχία τις διοργανώσεις Hellas Gym Festival και Hellas Gym For Life Challenge 2026, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από τις 8 έως τις 16 Ιουνίου στις Ολυμπιακές Εγκαταστάσεις Παιανίας, συγκεντρώνοντας χιλιάδες αθλητές, προπονητές, συνοδούς και θεατές από κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Για εννέα ημέρες, η καρδιά της “Γυμναστικής για Όλους” χτύπησε δυνατά στην Παιανία, σε μία μεγάλη γιορτή αθλητισμού, δημιουργικότητας, συνεργασίας και έκφρασης. Συνολικά, 9.235 αθλητές και αθλήτριες, 545 προπονητές και προπονήτριες παρουσίασαν 419 εντυπωσιακά προγράμματα, αναδεικνύοντας το υψηλό επίπεδο της ελληνικής γυμναστικής και τη διαρκώς αναπτυσσόμενη δυναμική της Γυμναστικής για Όλους».

Η συμμετοχή που ζητά η ΕΓΟ από αυτούς τους σχεδόν 9.500 αθλητές κυμαίνεται από 15 έως 25 ευρώ το άτομο. Αυτό είναι, για παράδειγμα, ένα από τα έσοδα και μία από τις διοργανώσεις της ΕΓΟ με τους χιλιάδες αθλητές στα μητρώα της.

Η Αλεξάνδρα πια υποστηρίζεται από μεγάλους χορηγούς. Χάρις στα μετάλλια της, πέρασε ελευθέρας στη σχολή Πολιτικών Μηχανικών στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ενώ υποστηρίζεται με ένα μικρό ποσό, της τάξης των 200 ευρώ τον μήνα, από την ΕΓΟ.

Η ίδια όμως λέει το εξής: «Το βασικό πρόβλημα είναι το προσωπικό ενδιαφέρον. Να ενδιαφερθεί η ΕΓΟ. Δεν είναι δυνατόν να μας απαντούν πως σε ολόκληρη την Αθήνα δεν υπάρχει ένα κτίριο το οποίο να τηρεί τις προδιαγραφές και να χωράει τον ακροβατικό διάδρομο».

Το in ζήτησε να μιλήσει με κάποιο μέλος από το Δ.Σ της ΕΓΟ για να θέσει ερωτήματα. Απευθυνθήκαμε και στον πρόεδρο της Ομοσπονδίας. Μέχρι την ώρα της δημοσίευσης, δεν είχαμε κάποια ανταπόκριση.

in.gr